Banner

WERCHTER 2009: Grace Jones

zaterdag 4 juli, Marquee

(md); (mvs) - 08 juli 2009

Hét optreden van Werchter? Vergeet die zielige U2-klonen of die Las Vegaskitsch; een oude bomma van 61 heeft hen allemaal naar huis gespeeld. Grace Jones had meer theater in huis, meer cool en meer hits dan wie dan ook op de affiche.

Een beetje stijlicoon mag al eens de diva uithangen, en Grace Jones is dan ook zéér stijlicoon en zéér diva vanavond. Maar liefst veertig minuten laat ze op zich wachten, om dan vervolgens toch! eindelijk! bovenaan een stellage te verschijnen en prompt cooler dan de Noordpool "Nightclubbing" in te zetten. Wat een benen! Wat een string! Wat een moordwijf van zestig! We weten eigenlijk niet goed waar we het hebben.

La Jones kijkt niet op een stukje show meer of minder en wisselt om het nummer van outfit zonder ook maar één gat te laten vallen. Dat ze dat doet door in een allercharmantst en onverstaanbaar Franglais te brabbelen, maakt het er alleen maar beter op. "Aaaah, l'amour, toujours l'amour" klinkt het rasperig, en hop daar kronkelt ze al rond een paal voor "Libertango (I've Seen That Face Before)".

De nieuwe nummers van het recente Hurricane gaan tussen al de hits niet verloren. "Well Well Well" wordt massaal meegescandeerd en in het titelnummer gaat de hoofdrol naar een onredelijk grote ventilator. Vergeleken met Jones houdt Brandon Flowers van klein intimistisch toneel.

Miss Grace straalt op haar bijna pensioengerechtigde leeftijd meer energie uit dan Lady Gaga -- die eerder deze editie ook al in string over het podium huppelde -- ooit zal hebben. Tijdens “Williams Blood” shaket ze met haar afgetrainde billen op zo’n hypnotiserende manier dat Rasta Rostelli er groen van zou uitslaan. Op het einde van “Pull Up To The Bumper” sleurt ze toeschouwers uit de eerste rijen het podium op: stuk voor stuk jongelui die haar kleinkinderen konden zijn.

Van ophouden wil ze niet weten. Nadat ze achter de coulissen een fles wijn gecommandeerd heeft, gaat Jones gewoon verder op haar uitzinnige elan. Haar laatste drie songs, waaronder Roxy Musics “Love Is The Drug”, speelt ze alsof het haar allerlaatste bisnummers zijn van haar allerlaatste concert. En als het dan toch écht afgelopen is, de lichten aanfloepen en de Marquee intussen zo bloedgeil loopt dat iedereen op het punt staat elkaar te bespringen, komt Grace Jones gewoon nog eventjes dag zeggen. Gehurkt, micro in de losse pols, zegt ze welgemeend “merci” aan haar overdonderde publiek. U ook, mevrouw Jones. U ook.

E-mailadres Afdrukken