Banner

Radio Soulwax-mas

22 december 2007, Flanders Expo

Joris Vanden Broeck - foto's: Madelien Waegemans - 23 december 2007

Wanneer Soulwax een kerstfeestje organiseert, dan doet het dat goed. Geen exclusief onderonsje, maar de grote namen uit de electro voor een democratische prijs in Flanders Expo. Geen avond in familiekring die hier tegenop kan.

Aan het eind van de vorige eeuw, meer bepaald in 1998, lag er in de gespecialiseerde zaken een 7”-single met als titel “Soulwax-mas”. De Gentse band Soulwax had voor de gein een cover opgenomen van Wham’s “Last Christmas” en het resultaat daarvan, overigens zonder al te veel deining te veroorzaken, als kerstsingle uitgebracht.
Things have changed. Soulwax-mas is vandaag een gigantisch feest dat zelfs voor het ICC te groot blijkt en daarom noodgedwongen doorgaat in Flanders Expo. Een groots kerstfeest met andere woorden, met botsauto’s, een miniplatenbeurs met bijhorende oldies-dj’s zoals RonnyRolex. Daarnaast vier zalen, elk genoemd naar een van de Beatles, met het hipste van het hipste, wat de keuze weer verscheurend maakt. Tegen het einde van de nacht blijkt echter dat de diversiteit die van I Love Techno dit jaar zo’n belevenis maakte hier slechts in mindere mate aanwezig is, met als gevolg dat wie het handig speelt om het uur “Why Not?” van Alter Ego kan horen.

De eerste keer dat het nummer langskomt, is vroeg op de avond, bij Paul Chambers. De man slaagt erin het publiek enigszins op te warmen, maar het lijkt erop dat er vooral gedanst wordt om de kou die op dat ogenblik nog in Flanders Expo hangt uit lijf en leden te krijgen en niet zozeer om de set zelf. Bij Mixhell, het dj-project van Igor Cavalera, is het echter snel prijs. Er slaan vonken over, maar Mixhell speelt absoluut op veilig met een set die lijkt te bestaan uit het beste van de laatste drie langspelers van De Maxx.

En dan begint de ellende die zich laat samenvatten als: kiezen is verliezen. In een poging het uiterste uit de avond te halen, kan je als bezoeker beginnen te shoppen, een soort wanhoopspoging die gedoemd is om in ontgoochelingen te eindigen. Zo volstaan drie nummers Das Pop niet om een correct beeld te krijgen van de band. Het gezelschap lijkt een poging te doen om new wave een elektro-injectie te geven, of vice versa, maar moet qua impact de duimen leggen tegen een plaatjesdraaier als Brodinski. In de Green Room -- excuseer: The John Room -- beukt de Fransman er ongenadig op los en ontstaat in de kille hangar een aloude rave-sfeer.

In The Ringo Room overtreft Riton de verwachtingen die hij met Homies And Homos had geschapen. Enig minpunt is dat de man tussen twee livebands geprogrammeerd staat en zodoende ergens in een donkere hoek van het podium verstopt zit. Gevolg: het publiek gaat uit het dak voor enkele roadies die een change-over aan het uitvoeren zijn. Met Ritons aan Jaymo en Sebastian Leger verwante beats wordt het voor het eerst echt warm in Flanders Expo. Doordat ongeveer op dat ogenblik het tijdschema totaal de mist in gaat, krijgt de Brit meer tijd en neemt hij het publiek keer op keer bij de neus door climax na climax -- Daft Punks “Rock ’n Roll”, om er maar één te noemen -- de zaal in te gooien en de set keer op keer een beetje plagerig te rekken.

Wanneer de wissel zich uiteindelijk aankondigt, mag een very very special guest tien minuten lang de ondertussen overvolle zaal opwarmen voor Soulwax. Die speciale gast is Kraftwerk noch Kerstman, maar de van op een hoogtewerker eurohouse producerende act Milk Inc.. Of de band er staat om de andere artiesten beter te doen lijken of simpelweg omdat Regi uitgegroeid is tot een cultfenomeen dat momenteel door de hipcats aan de borst wordt gedrukt, het is niet helemaal duidelijk. Single “Go To Hell” wordt echter volmondig meegekeeld en tien minuten is zo’n campmoment best nog meeslepend, in het licht van de euforie van de avond.

Toch kan een gevoel van opluchting niet onderdrukt worden wanneer Tiga op het podium verschijnt om de band aan te kondigen die deze hele gebeurtenis bij elkaar gedacht heeft. Het groepje dat ooit debuteerde met een plaat die onder de hoede van Chris Goss gemaakt is, staat hier als peetvader op het meest opzwepende kerstfeest in tijden. Soulwax treedt aan in Nite Versions-gedaante, en stelt zijn recente remix-plaat voor. Concreet: de band speelt de remixen live. Klinkt opener “Rocket Ride” nog wat mak, na een tiental minuten komt het viertal danig op dreef en verwordt de passage van de gastheren tot het hoogtepunt van de avond.
Met “I Sit On Acid” en “Robot Rock” lanceert de band namelijk zichzelf en publiek op een trip die de rest van de affiche het nakijken geeft. Wanneer “Phantom Pt. II” overgaat in “Can’t Get You Out Of My Head” is de buit definitief binnen. Door bas, drum en in dit nummer ook gitaar live te brengen, lijkt het alsof Josh Homme en Nick Oliveri zelf de backingband van Kylie Minogue vormen en walst Soulwax het publiek plat. “Dominator” en “Lovelight” bevestigen die impact en tonen een groep die de gulden middenweg heeft gevonden tussen The Chemical Brothers en Kyuss.

Afsluiten doen de feestvarkens met een messcherp trio. “Soulwax Is Playing At My House” en vooral “Standing In The Way Of Control” maken duidelijk dat geen van de originelen overeind blijft naast de hier gebrachte versies. Uitsmijter “Another Excuse” roept herinneringen op aan de eerste verbluffende concerten die Soulwax gaf in het Nite Versions-kleedje en toont een band op het toppunt van zijn kunnen.

Daarna kan het shoppen opnieuw een aanvang nemen. Door spielerei met het uurschema vallen er meer acts te zien dan initieel verwacht wordt, maar zelfs dat betekent niet dat er per se juiste keuzes gemaakt worden. Zo is Tiga in theorie een veilige keuze, maar anders dan Soulwax slaagt de man er niet in platen te draaien die kunnen tippen aan het eigen studiowerk. Hoog tijd dus voor een opvolger voor Sexor.
Een zaal verder blijkt Boys Noize wel in staat indruk te maken. Daar zijn alle middelen toe geoorloofd, zo blijkt wanneer naar het einde toe Thunderdome-achtige klanken uit de speakers komen. Die aanpak kan best ironisch bedoeld zijn, maar is net zo goed verwarrend, zeker voor wie de jaren negentig bewust heeft meegemaakt. Het is dan ook met een zucht van opluchting dat de remix van Feists “My Moon My Man” ontvangen wordt. Want zo hebben we elektronische muziek het liefst: stevig, maar ook zinnenprikkelend.

Daardoor opnieuw in de juiste stemming gekomen, laten we met plezier de dj-set van Goose het laatste restje energie uit ons lijf persen. Tempo en beats gaan nog een ultieme keer naar het maximum en een mens vergeet er simpelweg door dat een zaal verder Justice -- Justice! -- aan de slag is. Maar genoeg is genoeg en zelfs zo’n naam kan op een bepaald ogenblik niet overtuigen om te blijven. Een mooie, indrukwekkende avond, zoveel is zeker, maar wat een uitputtingsslag. Radio Soulwax-mas was bij momenten te veel van het goede, maar dat is uiteraard altijd beter dan niks. En wanneer de meest invloedrijke vaderlandse artiest van de laatste tien jaar een kerstfeest organiseert, dan mag het uiteraard wat meer zijn.

E-mailadres Afdrukken