Banner

10 Years Icarus Radio

8 maart 2018, NTGent

Lennert Hoedaert - 10 maart 2018

Icarus, de radioshow voor experimentele muziek op Urgent.fm, bestaat tien jaar en daar hoorde een wel heel mooie line-up bij. Jazztronica-act Dictaphone, drumwonder Greg Fox en de Italiaanse percussionist Andrea Belfi creëerden een eigen universum waarin de luisteraar flink werd uitgedaagd.

Een verduisterde theaterzaal waarin de parterre werd ingericht als staand gedeelte en Jóhann Jóhannsson weerklinkt bij het binnenkomen. Op het programma: drie acts wier geluidsexperimenten het daglicht schuwen. Dit is planeet Icarus waar het ruim drie uur lang aangenaam vertoeven is. Enige voorwaarden: een stel geoefende oren en uithoudingsvermogen.

Dictaphone is de eerste fascinerende act die aan zet is. Dit project werd in de late jaren negentig opgericht door Brusselaar Olivier Doerell. Sinds 2000 maakt de Berlijnse muzikant Roger Döring deel uit van de band. Dit ietwat mensenschuw duo vermengt gelaagde elektronica met altsax, klarinet en, heel af en toe, flarden mondharmonica. Vooral wanneer Döring op de voorgrond treedt met zijn excellent saxofoonspel klinkt het geheel heerlijk melodieus. Opvallend hoe subtiel de saxofonist zijn instrument laat klinken. Op andere momenten klinkt Dictaphone echter iets te langdradig. Ook de lange pauzes tussen de nummers zorgen dat de sfeer iets te vaak gebroken wordt. Met de koptelefoon op de oren is dit muzikaal huwelijk ongetwijfeld een prachtige luisterervaring, maar live missen we dus nog wat kracht en samenhang.

Geen gebrek aan punch bij Greg Fox wiens muziek nog verder buiten de gebruikelijke conventies valt. Fox maakt deel uit van Liturgy, Ex Eye en Zs -- en bracht met deze bands al meesterwerkjes uit -- en werkte samen met grootheden als Colin Stetson en Ben Frost, maar bewijst ook dat hij op zijn eentje kan boeien. Correctie: indruk maken. Het is even wennen aan de one-manshow, waarin zijn duizelingwekkende geroffel een voorgeprogrammeerde elektronicalaag volgt, maar gaandeweg worden we meer opgeslokt door de orkaan van geluid. Soms doet Fox’ drumdemonstratie aan de heftige scènes uit jazzdrummerfilm Whiplash denken, het blijft wel een hypnotiserende trip. En dat ondanks de vele geprogrammeerde geluiden. Sterk, heel sterk. De ideale aanleiding om zijn vorig jaar verschenen The Gradual Progression (eindelijk) eens te checken.

Sfeer en techniek, akoestisch en elektronica, complexiteit en minimalisme: de vanuit Berlijn opererende Andrea Belfi weet het allemaal te combineren. Zijn album Ore is een pareltje dat je doet wegzweven. Belfi, die in 2016 met Nils Frahms Nonkeen toerde, gaf eerder dit jaar een ijzersterke show in Groningen, maar de intensiteit van toen wordt niet geëvenaard. Nochtans bespeelt hij opnieuw zijn drumkit, keyboard en sampler met veel overgave. Komt het doordat dit de derde intense show is die concentratie en inlevingsvermogen vergde? Dat kan. Belfi stelt niet teleur, integendeel. “Lead” is een hoogtepuntje en bewijst dat Belfi meer doet dan wat experimenteren met ritmes en elektronica. Het is een bezwerende trip waarin soundscapes en bezwerend drumwerk ingenieus vervlochten worden; een nummer dat nog even blijft hangen.

Dat er toekomst in zit, in dit soort niet te klasseren, experimentele muziek, bewijst Nils Frahm. De Duitse componist werd vroeg ontdekt door Icarus, dit jaar verkocht hij twee keer de AB en de Handelsbeurs uit en is hij headliner op Cactusfestival. Vooral Belfi zien we nog hogere ogen gooien in de toekomst. Na tien jaar is Icarus nog altijd een relevante muzikale speler met een fijne neus voor experimenteel talent. Op naar de volgende Icarus Night? Graag zo snel mogelijk!

E-mailadres Afdrukken
Tags: Icarus