Banner

Hypochristmutreefuzz + The Sore Losers

1 september 2017, Openluchttheater Rivierenhof

Tamara Beheydt - 03 september 2017

Na het uitbrengen van hun jongste plaat Skydogs ging het steil bergop voor The Sore Losers. De band, die in 2010 nog tweede werd in Humo’s Rock Rally, kreeg alleen maar lof voor zowel de plaat als hun liveperformance. Na hun show in het Openluchttheater vrijdag en een passage op Crammerock, trekken The Sore Losers zich terug om aan nieuw materiaal te werken.

Als voorprogramma brachten The Sore Losers in het Openluchttheater de jonge Gentse band Hypochristmutreefuzz mee. Dat lijkt onmogelijk uit te spreken, maar een paar keer heel traag elke lettergreep afzonderlijk inoefenen en u hebt het zo onder de knie. “Hypo-dinges” stond volgens zanger Ramses Van den Eede op de deur van hun kleedkamer. Het zal hen niet deren. Hypochristmutreefuzz is sinds de release van hun eerste LP aan een flinke groei bezig.

Gelukkig werd het bij aanvang van het voorprogramma meteen donker in het Openluchttheater, want de kenmerkende TL-lampen in het decor van Hypochristmutreefuzz zouden overdag niet tot hun recht komen. Overigens is het podium verder sowieso best donker, en laat de band de synergie tussen licht en muziek voor zich spreken. Na het eerste nummer voelt Van den Eede zich gedwongen toch even te benadrukken: “ge moogt ook rechtstaan”. Dat behoefde echter geen verdere motivatie, want al gauw was het publiek best te vinden voor hun unieke mix van hiphop, elektro en rock.

Na een spectaculair vuurwerk ter viering van de Bevrijding in 1944, is het de beurt aan The Sore Losers, die opvallend meer mensen op de been krijgen. Ze zijn dan ook wellicht een van de beste Belgische rockbands van het moment, en al snel blijkt waarom. Met minimale belichting en showelementen bereiken de Limburgers een maximaal effect. De eenvoudige maar eerlijke riffs en het uitblijven van nietszeggende bindteksten bewijzen dat hier een no-nonsense band staat. What you see is what you get. De band valt met de spreekwoordelijke deur in huis door te openen met twee van hun meest catchy nummers, Blood Moon Shining en Got It Bad, waarna de aandacht van het publiek zelden nog verslapt.

Even leek het er op dat The Sore Losers kozen voor exact dezelfde setlist als bij hun uitverkochte releaseshow in de AB. Ergens halverwege bleek de set in het Openluchttheater echter veel beter gebalanceerd en energieker. Er zijn maar weinig rustpunten in de show. De band raast door hun set, schijnbaar zonder zelfs even naar adem te happen. Het hoogtepunt komt al relatief snel, met Dirty Little Pretty Things, wanneer zanger Jan Straetemans zijn gitaar even links laat liggen en inruilt voor een tamboerijn, en - belangrijker - voor een interactiemoment met het publiek.

Zodra Straetemans zijn gitaar weer oppikt, wordt de laatste spurt naar het einde van de show ingezet. Don’t Know Nothing gaat naadloos over in Silver Seas (een van de verbeteringen ten opzichte van het concert in de AB), en met de prachtige dialoog tussen de twee gitaren tijdens Juvenile Heart Attack is een perfecte finale bereikt. De encores zijn niet meer dan dat: sterke nummers, maar ook zonder was de set af.

Voor een grote visuele show of live verrassingen moet je bij The Sore Losers niet zijn. Deze band speelt rock-’n-roll, punt. Alle leden zijn rasechte professionals, die een uitzonderlijke strakke show neerzetten, met weinig speelruimte. Hun liveperformance is volledig gestoeld op verbijsterende timing en het spectaculaire gitaarwerk van Cedric Maes (een show op zich). Meer hebben The Sore Losers ook niet nodig om hun catchy bluesrock aan de man te brengen. Deze band is even goed - zoniet beter - live als op plaat, en dat wéten ze ook.

E-mailadres Afdrukken