Banner

WERCHTER 2012: Jack White

vrijdag 29 juni, Main Stage

(jp) - foto's: archief - wannabes.be - 04 juli 2012

De juiste man op de juiste plaats op het juiste moment, dat is Jack White vrijdagnamiddag op Rock Werchter. Wie een muzikale held aan het werk wou zien, kon maar beter op de afspraak zijn, want we vragen ons nog altijd af wie er het meest zin in had: hij of wij.

Met dit concert op Werchterse bodem als enige Belgische passage, had u een heel goede reden om vandaag hier te zijn. The White Stripes trokken er vorig jaar definitief een streep onder, en in de meeste gevallen belooft dat niet veel goeds voor wie het puin moet ruimen. Met zijn geslaagde solodebuut Blunderbuss hoefde u echter niet tot vandaag te wachten om door Jack White gerustgesteld te worden. Bovendien werd de setlist aangevuld met enkele oude bekende songs en met sterk materiaal van die andere bands waar hij deel van uitmaakt: The Dead Weather en The Raconteurs.

Jack White laat zich tijdens deze tour vergezellen door twee begeleidingsbands , een mannenclubje en een vrouwenclubje, die elkaar afwisselen naargelang de gelegenheid. Vandaag zijn de mannen aan de beurt; keurig in het pak gehesen, maar niet lang ongekreukt of onbezweet. White verstopt zijn demonische blik gedeeltelijk onder een witte hoed, maar de hele set staat de concentratie van zijn ogen af te lezen. En of hij er zin in heeft vandaag: de drummer en toetsenist staan nog recht wanneer “Dead Leaves On The Dirty Ground” van The White Stripes al wordt ingezet.

Er wordt een soort saloonsfeer neergezet met viool en contrabas die hun intrede maken, een drummer die net niet uit z'n bretellen barst, en de lage zon vlak achter het podium die iedere toeschouwer de wimpers tegen elkaar doet knijpen. Aan het tempo van een dj worden de songs aan elkaar geregen. Het is smullen van lekker zompige en rammelende rockers als “I Cut Like A Buffalo” van The Dead Weather en “The Hardest Button To Button”. White maakt er een erezaak van zijn snaren uit te wringen tot de laatste druppel; het lijkt wel of de solo's hem worden doorgegeven door de duivel zelve.

Blues en rock worden afgewisseld met country, en White pleegt een hold-up op zijn eigen repertoire. Nieuw werk als “Trash Tongue Talker” wordt afgewisseld met “Steady As She Goes”, maar ook het door hem ingezongen “Two Against One” van Danger Mouse passeert de revue. 't Is als een kind dat zijn eigen menu mag samenstellen: toverballen met frieten en karamelsaus. Met hét anthem van het voorbije decennium, “Seven Nation Army” -- dat tegenwoordig zelfs door Oekraïense voetbalstadions schalt -- wordt de stop uit het bad getrokken. Een bad waar een haardroger ingevallen was, zo knalde het.

E-mailadres Afdrukken