Banner

José James + Joan As Police Woman

Nick Delafontaine - foto's: Julie Haelemeersch - 18 november 2008




Het was veeleer uit antropologische interesse dan uit muzikale passie dat we die avond naar de Brusselse Ancienne Belgique - onderhand een tweede thuis - trokken. De keren dat Joan As Police Woman het laatste lustrum in België concerteerde zijn net als de Amerikaanse nationale schuld niet meer bij te houden op een simpel decimaal rekenmachientje, en de laatste keer dat wij miss Wasser aan het werk zagen, blies ze ons allerminst van ons voetstuk.

Voor Joan de haar ondertussen zo bekende bühne mocht betreden, warmde José James de zaal op. Dat deed hij onder begeleiding van Jef Neve - we houden van de manier waarop James Neve stem gaf - uitstekend. James brengt jazz die dicht aanleunt bij zowel Ol'Blue Eyes als Chet Baker , zegt men - leer ons jazz kennen -, knipoogde tegelijk naar Coltrane en Kanye West, en bracht ons bijna anderhalf uur lang in vervoering. Anderhalf, jawel, want José James het voorprogramma noemen, zou de set van de man oneer aandoen zijn. James doet soms wat navelstaarderig aan, maar heeft een stem als Klokke Roeland, en maakt het wat elitaire jazzgeluid verteerbaar voor een breed publiek. Nauwelijks 28, maar nu al koesteren. Ook ons diepe respect voor wat Jef Neve al die tijd achter zijn piano deed, schijnbaar met het plezier van een puber, maar de expertise van een ervaren rot.

Joan As Police Woman deed ons al huilen van bij de start. Om het einde van de Bush-era te vieren - dat deed ze luidop voor aanvang van To America - had ze zichzelf en bassist teruggekatapulteerd naar het Ancien Régime, de tijd van de potsierlijke maar altijd weer schreeuwlelijke pruiken. Komt daar nog eens bij dat bassiste en publiekslievelinge - ook uw dienaar telt als publiek - Rainy Orteca niet present gaf, het voelde als een oude bekende met alzheimer.

De set zelf begon met 'Honor Wishes', maar het duurde tot 'The Ride', het vierde nummer alvorens we een teken van herkenning gaven. Hier was de Joan Wasser die ons een jaar eerder zo had laten kirren van plezier, terug. Daarna bracht ze met 'To Be Lonely' een heus kippenvelmoment, door de wat eenvoudige tekst tot kunstvorm te verheven. Helaas waren 'To Be Loved' en 'Flushed Test' dan al onverrichterzake de revue gepasseerd.

Ook na 'To Be Lonely' telden we nog slechts weinig hoogtepunten. Joan smeet een tweetal nieuwe nummers in haar set, nummers die aardig klonken overigens, maar het ons inziens bij elke luisterbeurt opnieuw bedroevende niveau van jongsteling 'To Survive' bracht de set te vaak uit evenwicht. Daar waar je soms het geluk kan hebben dat de betere nummers de mindere meesleuren (zie: Coldplay enkele weken terug in deze rubriek), kreeg je hier net het tegengestelde effect. Op plaat uitstekende songs als 'We Don't Own It' of 'Christobel' vervielen te vaak in irritant snel afgehaspelde nummers tussen de nieuwe songs en het gegiechel en gegil van mejuffrouw Wasser door.

Joan As Police Woman speelde net geen twee uur, en toonde in de bissen met onder meer een enig mooie versie van 'Real Life' nog eens dat ze weldegelijk de branie en het talent heeft om een zaal een optreden om duimen en vingers van af te likken te schenken. Helaas hebben we Joan het afgelopen jaar iets te veel matig weten concerteren, en zal een volgend optreden op nationale bodem zonder voorafgaande nieuwe plaat onze kouwe kleren niet meer raken.

(Afbeeldingen José James - JAPW)

E-mailadres Afdrukken