Banner

Joan As Police Woman

Tom De Moor; Kristof Vande Velde - 01 december 2006


Lees de bespreking van 'Real Life!'
Lees het interview met Joan Wasser!

Voor de vijfde keer in nog geen halfjaar tijd stond Joan Wasser op Belgische bodem en ons landje blijft deze bezoeken gretig ontvangen. Deze keer mocht ze plaats nemen voor een volgepropte Rotonde voor haar derde uitverkochte zaaloptreden op rij. Voor het zo ver was, nam een opvallend karig deel van het publiek echter ook de tijd om opwarmer Edouard Desyon aan het werk te zien. Dat deze nochtans sympathieke Zwitser de zaal niet deed vollopen, is echter geen wonder. Met zijn chansons schrijft hij zich in de traditie in die in Vlaanderen het best vertegenwoordigd wordt door Sabien Tiels. We kregen dan ook een handvol kleffe pianomelodietjes te horen waarop Desyon ons ongeïnspireerde verhaaltjes over robots en kameleons vertelde. Enkel de Engelstalige afsluiter 'Maybe I'm from Mars' kon nog even de aandacht trekken, maar toch werd ook hier het reikhalzend uitkijken naar de hoofdact geen seconde onderbroken.

En daar was ze dan, amper twee maanden na onze vorige date in de Handelsbeurs. Gehuld in een gouden glitterjurk met een indrukwekkend décolleté en met een theetje in de hand nam Wasser plaats achter de vleugelpiano met de woorden "Bonsoir people of the night. Yes, I'm back!". Het publiek droeg ze al van voor het optreden begon in haar binnenzak en vanaf de eerste tonen van de prachtige ballade 'Show Me The Life', de b-side van 'The Ride', hing de Brusselse Botanique aan haar lippen. Deze zachte pracht werd nog even doorgetrokken met de geweldige bitterzoete nieuweling 'To Be Lonely', waarop we alweer een gepassioneerde vrouw achter de piano zagen, die na een hele resem optredens nog steeds opgaat in haar songs, als was het de eerste keer dat ze deze gevoelens uitte. Vanaf het derde nummer kreeg Wasser het gezelschap van een drummer en een bassiste en deze aanvulling zorgde zeker en vast voor een surplus. De extra begeleiding overstemde op geen enkel moment het spel van Joan, maar maakte dat sommige nummers de levendigheid kregen die bij de akoestische versies in de Handelsbeurs wat ontbrak. 'Save Me' klonk zo opzwepender dan ooit, 'Christobel' was eindelijk de brok energie die we ook op plaat te horen kregen en zelfs het nieuwe nummer 'Are You Not Furious?' (dat in september nog het dieptepunt in de set vormde) klonk heerlijk dankzij wat begeleidende percussie.

De chemie met de band kwam niet op elk moment perfect over: de bassiste leek bij momenten bijzonder ongeïnteresseerd en hoe nobel ook, de pogingen van de drummer tot backing vocals gingen bij momenten de mist in. Toen beide begeleiders samen met Wasser duetteerden voor 'I Defy' kregen we dan ook totaal niet de vocale kracht van Antony te horen, hoewel dit, toegegeven, geen sinecure is. Toch voelde Joan zich duidelijk op haar gemak bij haar twee compagnons, die ze enkel voor de ingetogen klasse van 'Real Life' even aan de kant schoof en aan het einde dan ook de hemel in prees. Dit comfort vertaalde zich dan ook onder meer in een warme appreciatie van het publiek. Er was net iets minder interactie dan in Gent, maar de intermezzo's leken minder geforceerd dan voordien. Tussen de songs door kregen we toch nog onder meer een anekdote over een optreden van Ray Charles te horen, alsook prettig gestoorde tussenwerpsels als: "Honey is special … The bees make it!". De setlist, die songs van de Real Life afwisselde met nieuw materiaal, waaronder een lied over seks tegen een harde witte muur, werd dan ook tot in de puntjes verzorgd en naar goede gewoonte meesterlijk afgesloten met 'We Don't Own It'.

Na een uitzinnig applaus kon Wasser niet anders dan nog even terug te keren en voor de bisnummers vulde ze nog even alleen het podium. Eerst nam ze nog eens de gitaar ter hand voor de Bowie-cover 'Sweet Thing' en als uitsmijter kreeg ook de piano nog een beurt met het nieuwe nummer 'The Start Of My Heart', dat het concert afsloot met een gevoelige liefdesballade. Tussendoor nam Wasser nog de tijd om Brussel te bedanken voor de appreciatie en de stilte: het was de eerste keer dat ze tijdens de nummers haar halsketting hoorde rinkelen. In de Handelsbeurs gaf ze een voorsmaakje van haar kunnen, maar miste de set nog dat beetje meer door de akoestische versies. De Botanique kreeg de perfectie te zien en dit wakkerde meteen het verlangen aan naar een zesde bezoek.


E-mailadres Afdrukken
 
Joan As Police Woman

Uit ons archief
Banner

TEST