Banner

Das Pop

The Game

Joris Peeters - 18 april 2011

Schaamteloze powerpop werd ons beloofd en schaamteloze powerpop krijgen we met The Game, de vierde langspeler van Das Pop. “Het zat er in en moest eruit”: de onvermijdelijke muzikale ontlasting waarbij spelplezier op de eerste plaats komt en guilty pleasures (voor de luisteraar toch) nooit ver weg zijn.

Na de vijf jaar die nodig waren om de vorige plaat, Das Pop, in de winkelrekken te krijgen, stond de band te popelen om aan een nieuwe plaat te werken. Tijdens het schrijven en opnemen (door de groepsleden zelf) wezen de neuzen in dezelfde richting en kwam er zonder veel compromissen een pure sound tot stand die zo mogelijk nog zuiverder naar pop ruikt dan ooit tevoren. Denk minder strijkersarrangementen en meer 80's keyboardgeluiden, met invloeden van bands als Abba, Hall and Oates, Randy Newman en Fleetwood Mac. En pak ons alstublieft niet op onvolledigheid met dat lijstje.

Voor alle duidelijkheid: dit is geen moeilijk beluisterbare plaat, maar van de deze songs hou je, of hou je niet. Net zoals van Bent Van Looy, de frontman die tegen wil en dank ondertussen een stijlicoon en kijkcijferkanon is door De (Aller)slimste mens ter wereld. De Das Pop-leden doen geen enkel moment aan hokjesdenken, maar laven zich zonder al te veel vragen aan veelerlei bronnen, met de leuze 'kiezen is verliezen' in het achterhoofd. Dat levert pareltjes op, maar de groep flirt even vaak met een kitscherig eurosong-randje (die saxofoon in “Yesterday”!) of doet ons af en toe eenvoudigweg de schouders ophalen.

Eén constante echter, Das Pop weet verdomd goed hoe het een song moet schrijven. De structuren ervan staan meestal als een huis en de producties klinken clean en professioneel. Dat een band dit kan op zo'n intuïtieve manier en korte tijd in de studio, is straf. Ook de zang van Van Looy klinkt (net zoals op Das Pop) beter dan ooit. Samengevat komt dat overeen met wat we horen in de vooruitgeschoven single en het openingsnummer “The Game”: een griezelig perfect opgebouwde popsong rond een eenvoudig muted gitaarriffje. Dit is niet toevallig ook het titelnummer en dé exponent van deze plaat.

“Skip The Rope” heeft dezelfde catchiness, met stompende elektrische drums en een refrein waar het etiket 'Joan Jett' is van verwijderd, maar dat toch nog altijd heel hard doet denken aan “I Love Rock 'N Roll”. Het voelt als een tijdreis door de popwereld wanneer nummers als “Fair Weather Friends” en “Wronging The Rights” elkaar opvolgen: we blijven dezelfde band horen, maar de invloeden zijn zo uiteenlopend dat het niks meer met research te maken heeft. Het is iedere keer weer zelfcorrigerend enkele bands ter referentie schrappen, de knop omdraaien en de songs als één geheel laten binnenlopen. Met andere woorden, de Björns en Agnetha's in “I Me Mine” onderdrukken en de band horen die zonder ballast speelt.

Das Pop maakt met The Game een plaat die zo spontaan en instinctief klinkt dat het lijkt alsof het album uit zichzelf ontstaan is. Dat levert enkele uitschieters op, maar vooral het besef dat er maar eens meer bands hun buikgevoel moesten volgen om de fun er in te houden. En je van de rest niet te veel aantrekken.

E-mailadres Afdrukken