Banner

R.E.M.

Collapse Into Now

Matthieu Van Steenkiste - 07 maart 2011

Over exact acht dagen publiceert goddeau zijn Best Of-selectie van R.E.M. Om het allemaal nog wat moeilijker te maken, gooit de groep net nu zijn vijftiende album binnen. Een "stop de persen" hoefden we echter niet uit te krijten: Collapse Into Now is niet meer dan een degelijke R.E.M.plaat.

Weken. Zo lang hebben wij lopen sjieken op onze selectie voor die Best Of. Hoe distilleer je immers vijftien nummers uit een oeuvre dat genoeg wereldnummers telt om een driedubbele verzamelaar te verantwoorden? "Door van je steen een hart te maken", zoals wij ons lief onlangs abusievelijk toevertrouwden. Gelukkig dus dat Collapse Into Now van het soort net-niet is dat vermijdt dat we één en ander halsoverkop moeten herzien.

Nochtans waren er redenen om reikhalzend uit te kijken naar 7 maart. Collapse Into Now -- goeie titel , overigens -- is immers het vervolg op het sterke Accelerate dat R.E.M. in 2008 eindelijk opnieuw de aansluiting met zijn eigen jaren tachtig liet maken. Na een triomfantelijke doortocht op Rock Werchter -- we herinneren ons (jvb)'s sms "welkom terug, geloofwaardigheid" -- was het dan ook hopen op een plaat die die lijn doortrok.

En dat lijkt even zo te zijn met de klets-in-uw-gezicht-opener "Discoverer": een geweldige riff van Peter Buck, een Michael Stipe in galm-modus, en hopla, we gaan scheuren. Zo hoort het, en ook "All The Best" hangt daarna lekker in de bochten. Het doet al meteen uitroepen: "ga toch godverdomme op tour, onnozelaars. Nu zitten we met Black Eyed Peas opgescheept." Waarna single "Überlin" Automatic For The People-territorium induikt. Ook "Oh My Heart", met een onnadrukkelijke Eddie Vedder op de achtergrond, is uit hetzelfde folky hout gesneden. En over gastoptredens gesproken: veertien jaar na "E-Bow The Letter" mag Patti Smith in afsluiter "Blue" nog eens haar vertrouwde sjamanenzang bovenhalen. Als afsluiter werkt het, maar het is alweer niet de wereldsong die je van zo'n combinatie verwacht.

Collapse Into Now heeft dan ook een dubbel kantje. De eerste drie beluisteringen gleden onopgemerkt voorbij met de gedachte "jaja, dit kennen we wel" in het achterhoofd, maar bij de achtste beluistering merk je de songs toch stiekem iets warmere gevoelens losmaken dan aanvankelijk gedacht. Als afspreken met oude vrienden die je in geen jaren meer zag, maar op een fractie van een seconde opnieuw de vertrouwde kameraderie terugvinden. Natuurlijk heeft R.E.M. de troostende arm van "Walk It Back" al eens over je schouder gespreid, maar het daarom niet minder deugd.

Maar net zoals er tussen vrienden die elkaar te lang niet hebben gezien al eens ongemakkelijke stiltes kunnen vallen, kunnen we nu ook niet rond de witte olifant die het flauwe "That Someone Is You" is; gemakzuchtige draaitolpop die de heren in hun slaap in elkaar kunnen schroeven en nergens de sprankel van "Bad Day" of zelfs "Shiny Happy People" (wij zijn fan, ja) benaderen. Gelukkig staat daar net zo goed een vrolijk knetterend "Mine Smell Like Honey" tegenover: het soort R.E.M. van net voor de overstap naar major Warner, ergens toen de Muur zijn laatste jaren inging en de woorden "Perestroika" en "Glasnost" niet van de lucht waren.

Nog steeds zoeken Michael Stipe en vrienden dus het vuur van de oude jaren, maar de focus die van Accelerate zo'n aangenaam bommetje maakte, is vervangen door niet altijd even effectief waaiervuur. Collapse Into Now is niet meer dan zomaar nog eens een R.E.M.-plaat, maar wel één met opnieuw genoeg nummers die in een liveset (echt geen Werchter, jongens? Herman meende dat niet echt hoor van die zondagavond) niet welkom zouden zijn. Het is niet de eerste plaat van de groep die we in de cd-lader gaan mikken, maar als ze daar ligt zal ze met open armen worden ontvangen. Voor een groep die flink op weg is dertig jaar te worden is dat al heel wat, en zolang het codewoord "vitaliteit" blijft heeft R.E.M. bestaansrecht.

E-mailadres Afdrukken