Banner

Radio Infinity

Above The Radar

John Cossement - 08 november 2010

Twee platen had het al op de teller staan, dat heerschap van Radio Infinity: een titelalbum (een heerlijk dolgedraaide optater met een tweetal rustpuntjes) en Derail To Innovate (dolgedraaid tout court). En ook nu krijgt u met Above The Radar weer een bord dampende, genadeloze en licht ontvlambare indierock van eigen bodem opgediend.

België, een land in een politieke impasse met preformateurs, koninklijk verduidelijkers en kaakslagflaminganten die over elkaar struikelen. Het onderwijs wordt door een zielloos ambtenarenapparaat en manager scum verder uitgehold, gevangenissen puilen uit, en een aanzienlijk deel van de bevolking wordt er unverfroren uit de neoliberale boot gekieperd en spoelt als menselijk wrakhout totaal ontredderd aan. De begroting wordt opgesmukt met misdaadgeld en ganse scharen asielzoekers komen zonder boe of ba op straat te staan. Allemaal proeven van verpletterende verdwazing en onbeholpenheid en van goed bestuur geen spoor, methinks. De alternatieve muziekscène des vaderlands scheert echter nog steeds hoge toppen, dank u.

Radio Infinity is het kindje van Ben Wyers, Yves Staeren en Bart Vandebroek, exen van respectievelijk Millionaire, Vandal X en Evil Superstars. Staeren gaf intussen zijn drumsticks aan ander goed volk door, maar de muziek blijft Kempense woestijnrock van de bovenste plank en de heren kunnen nog steeds grooven als gek.

“Guided Missile” is een zweer die op het gepaste moment openbarst, “Painting The Sky” een vinnig pingpongspelletje tussen ‘dromerig’ en ‘dreigend’. Funkier van aard zijn “All Mine” en de snokkende bassen van “How Will I know”, en het imposante “Swept Away” is een song waar Eagles Of Death Metal nu al een aantal jaren naar snakt. Enkele nummers kunnen ook hun Millionaire-invloed niet verloochenen, maar dit hoeft helemaal geen belemmering te zijn: zo had vreemde eend in de bijt “Full Moon” met zijn hemels soezerige aanloop Outside The Simean Flock onmiskenbaar verrijkt.

Sommige nummers op het eind van de plaat, zoals het bevreemdende “More Than I Asked For” en “Caught The Scent”, moeten dan weer iets te hard hun best doen om echt te bekoren en mochten best iets hoekiger geweest zijn, maar ach, loop heen met dat geklaag, want de zang van Wyers is voorbeeldig en hier en daar wordt een song met een zalig vleugje elektronica besprenkeld.

De namen van de bandleden mogen dan wel niet hetzelfde belletje doen rinkelen als een Tim Vanhamel of een Mauro Pawlowski (bericht aan deze laatste: de hoogste tijd voor een nieuw bewijs van uw genialiteit in de vorm van een verse full length-plaat in niet-beperkte oplage, makker), maar na drie albums zou u al met hun doornige drie-minuten-songs en lekkere melodieën vertrouwd mogen en moeten zijn. Above The Radar knispert en vonkt dan wel iets minder dan zijn helse voorgangers en mist op het eind wat verrassing, durf en tegendraadsheid, maar haal in ‘s hemelsnaam Radio Infinity eens uit de obscuriteit.

E-mailadres Afdrukken
 
Radio Infinity

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST