Banner

Rafflesia

In The Face Of Suffering

Lennert Hoedaert - 01 september 2010

Ten tijde van Embrace The Final Day klonk het Zeebrugse Rafflesia als de zoveelste prooi van de metalcorehype. Vandaag wordt zo’n band normaal meegezogen in de deathcorestorm. Gaat deze hypothese op voor Rafflesia? Het antwoord is ja, maar daar passen een paar kanttekeningen bij.

Niemand die er stil bij staat dat de H8000-scene (de West-Vlaamse hardcorescene) halverwege de jaren negentig mee aan de wieg stond van de Europese metalcore. Liar en Congress maakten destijds al een potige mix van hardcore en death, thrash en black metal. Opvallend is dat deze aanpak (bij Duitse -coregrootheden als Maroon en Heaven Shall Burn) pas tien jaar later internationale uitstraling kreeg: niet toevallig toen metalcore na nu-metal de nieuwste metalhype werd. Ondertussen bleef de West-Vlaamse underground verweesd achter. De eerste lichting bands had er de brui aangegeven. Nieuwe acts als Morda, Blood Redemption en Fatal Recoil kozen gemakkelijkheidshalve om de populaire stijl te volgen. West-Vlaanderen had niet langer de leaders maar wel de followers.

Metalcore mag dan al tegen de inertie aanbotsen, toch trekt de jonge metalhead zijn neus nog niet op voor het genre. Het recept werd intussen al in honderden recensies uitgelegd: moeilijk verteerbare screams en zware breakdowns op een bedje van gedowntunede en melodische gitaren, in sommige gevallen omgeven door een vettige saus van grunts en blastbeats. Het eerste gerecht, “The Dead Tell No Tale”, lijkt er een op grootmoeders wijze. Het melodisch gitaarwerk van Lazar Zec en Ccb smaakt verdomd veel naar de Unearth van vijf jaar geleden. Aan het brute werk van drummer Nick Dapper (inclusief de obligate blastbeats en dubbele bass) en van bassist Nick Vyvey hebben we helemaal geen kluif. Alleen de scherpe vocale uithalen van Bart Teetaert, ditmaal in de stijl van Black Dahlia Murder, missen hun effect niet.

En toch lopen we nog niet weg van tafel. “Autopsy Of A Blackened Soul” is een stevige hap deathcore volgens de beste Amerikaanse traditie van All Shall Perish. De screams, death grunts en secondenlange breakdown zijn om duimen en vingers bij af te likken. Wie zich ziek gegeten heeft aan metalcore zal ook “Earth Stands Still” kunnen smaken. In dit nummer heeft Rafflesia zelf een lekkere solo en een sing-along-stuk in petto. Zo ramt Teetaert This is where she lingers, this is where she roams in ieders strot. In “New Dawn Rising” zorgen de overstuurde gitaren dan weer voor een meer dan behoorlijk stuk metalcore.

Over de toevoeging van andere smaken zijn we minder positief. Rafflesia wil de grote Duitse voorbeelden achter na door death en black metal te vermengen met hun melodische metalcore. Maar de vocalen van Sven de Caluwé (Aborted) in “The Tide Of Death” hebben maar een flauwe nasmaak. De bizarre black metalinvloeden in “Axiom” (in de keyboards) en “Unvanquished” (let op de tremelo picking) liggen dan weer zwaar op de maag. Met dat laatste, behoorlijk duistere, nummer -- een waardige kopie van het betere beukwerk van Heaven Shall Burn (let op de gitaren en vocalen) -- krijgen we toch een kick-ass afsluiter, meer niet.

Rafflesia zal helaas nooit een award voor originaliteit winnen. We raken dan ook snel uitgeluisterd op zo’n typische syntheseplaat. Toch krijg je met In The Face Of Suffering een oerdegelijke mix van metal- en deathcore uit de Verenigde Staten en Duitsland op je bord.

E-mailadres Afdrukken
 
Rafflesia
http://www.myspace.com/rafflesiametalcore
www.myspace.com/rafflesiametalcore

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST