Banner

Harlem

Hippies

Joris Vanden Broeck - 10 mei 2010

Met Hippies zet het rammelduo Harlem een serieuze stap vooruit: een nieuw groepslid, een platenfirma en -- gelukkig maar! -- een serie ronkende songs om duimen en vingers af te likken.

Aah, de heerlijke ongedwongenheid van rock-‘n-roll. Een ontsnapping uit de dagelijkse sleur, een excuus voor feestgedrag, een soundtrack bij de zegeningen en verschrikkingen van leven en liefdes. Kortom: de smaakversterker bij een jong en opwindend bestaan.

Dat is althans hoe je op beknopte wijze popmuziek zou kunnen proberen te verklaren aan iemand die er niet vertrouwd mee is, mochten zulke mensen nog bestaan. Als voorbeeld kan Harlem aangehaald worden, een duo dat het leven zelve bewierrookt in zijn muziek, en dat doet middels trashy, ongecompliceerde, maar verdomd aanstekelijke rock-‘n-roll.

Breinen achter die rommelpop zijn Michael Coomers en Curtis O’Mara, twee gozers uit Arizona die beiden drummen en gitaar spelen -- zo wordt er geregeld van instrument gewisseld, zowel live als in de studio -- en een keel kunnen opzetten wanneer dat nodig is. Nadat het duo in thuisstaat Arizona geen potten wist te breken, verkaste Harlem naar Texas, waar in eigen beheer debuutplaat Free Drugs werd uitgebracht. De verwachte lynchpartij bleef uit en de band wist zowaar wat positieve buzz te veroorzaken, waardoor opvolger Hippies bij Matador uitgebracht wordt.

En dat is niet de enige verandering voor Harlem. De twee zangers/drummers/gitaristen hebben een bassist in hun rangen opgenomen. Een zekere Jose Boyer veranderde op Facebook enkele maanden geleden zijn jobomschrijving “Bring pizza, pour beers, get tips pay billz” in “Sit in van. Have many beers. Use instrument. Repeat.”

Er hoeft overigens niet voor gevreesd te worden dat dat instrument het geluid van Harlem om zeep heeft geholpen. Integendeel. Boyer voorziet de nummers van een extra solide ruggengraat. Of, zoals in “Pissed”, zorgt de bas er voor dat het nummer, ondanks zijn melodramatische inslag, een zekere groove heeft, die maakt dat het geheel een dansbaar en meteen ook een makkelijk verteerbaar karakter meekrijgt.

Dat laatste is niet onbelangrijk. Harlem speelt weliswaar rammelrock, maar dan een instant-catchy variant, waardoor de wanhoop en euforie, die opener “Someday Soon” tegelijk uitstraalt, je de plaat in sleept en doet snakken naar meer. En dat krijg je ook met zowaar 16 knallers van songs. En ja, soms lijkt het wel of de geesten van Hot Snakes, Oxford Collapse en de oer-Thermals wel heel opvallend aanwezig zijn, maar aangezien nooit een invloed hoorbaar de bovenhand neemt, valt daar best mee te leven.

Levens zal Harlem met deze nieuwe plaat waarschijnlijk niet veranderen. Maar Hippies is net als Free Drugs een perfecte plaat om de zomer mee te starten. Het zorgeloze en meeslepende karakter dat Harlem in zijn muziek legt, herinnert aan de oerdagen van rock-‘n-roll, toen muziek als enig doel had de luisteraar even in vervoering te brengen. Soms is het goed nog eens aan dat uitgangspunt herinnerd te worden.

Harlem speelt op 5 juni samen met TV Buddhas in het Beurskafee.

E-mailadres Afdrukken
 
Harlem

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST