Banner

Kap Bambino

Blacklist

Fleur Bourgeois - 16 december 2009

Het is Frans, het schreeuwt, het davert en oogt bijzonder bizar. In twee woorden: Kap Bambino. Met Blacklist, hun tweede album, pletwalst de elektro/noisegroep de luisteraar als een bulldozer. Daarmee wordt een statement afgeleverd om u tegen te zeggen. Toch voor mensen die graag in het rond stuiteren en tegen wat muzikaal geklapwiek kunnen. Hear, hear!

Kap Bambino mocht de laatste jaren regelmatig Belgische bodem plat trappelen, wat zonder uitzondering altijd garant stond voor feest en dat lang voor ze eindelijk erkenning kregen in eigen land. Al mag dat misschien geen verbazing wekken: Fransen zijn altijd een beetje netter en gesofisticeerder geweest en dat is wat deze groep vooral niet is.

Wat de groep wel is: een twee-eenheid die bestaat uit de ravissant ogende frontvrouw Caroline Martial en Orion Bouvier die zich meestal ergens verschuilt in een donker hoekje op het podium tussen zijn synthesizer en computer. Ontsproten aan de creatieve scene in Bordeaux en laten we eerlijk zijn, een groep waar je van houdt of net heel hard van wegrent. Het klinkt als muziek in de oren of slechts als onwelriekend lawaai.

Blacklist is dan ook een gitzwarte plaat, van artwork, over lyrics tot het schijfje zelf. Het lijkt wel een weergave van Martials donkerste nachtmerries. Reken daar dan nog eens het schreeuwen (bezwaarlijk zingen te noemen), de woordenwatervallen en de chaotische beats bij en je krijgt een brij die niet voor gevoelige oren bestemd is. Titels als “Batcaves”, “Dead Lazers”, “Plague” en het lugubere “Human Piles” zijn representatief, al is deze plaat wel iets toegankelijker dan de meer naar breakcore neigende muziek die ze in het verleden al eens uit hun computer durfden te prutsen. Laat er geen twijfel over bestaan dat sommigen Kap Bambino een wat te commerciële gedachtegang zullen verwijten en anderen de groep nu pas zullen in de armen sluiten. Maar op zich is de toegankelijkere versie toch wat beter verteerbaar.

Snel wat referenties? Vergelijk Kap Bambino met groepen zoals Crystal Castles en DAT Politics. Hectische, ongecontroleerde beats en een schreeuwende frontvrouw, flink wat noise en 8-bitcore gedreun. Alles in een dansbare notendop.

Het is hard speuren naar een hoogtepunt op de plaat en laat dat een kritische noot zijn; de nummers zijn vaak haast stuk voor stuk onderling inwisselbaar. Bovendien zijn de teksten niet om over naar huis te schrijven en bezwaarlijk poëtisch. Woordenkots it is. Het is echter duidelijk dat de sterktes van Kap Bambino elders liggen.

Beschouw dit als een torenhoge geluidsmuur die vanuit welk oogpunt je hem ook bekijkt, altijd indrukwekkend blijft. Zo klampt titeltrack “Blacklist” zich meteen volledig aan je vast en weigert Kap Bambino je nog los te laten. Je moet en zal het ritje in deze muzikale rollercoaster uitzitten. Het stevige geluid zorgt er dan ook voor dat het Franse duo het best tot zijn recht komt op een podium, eerder dan op plaat. Ideaal om wild in het rond te springen en in te beuken op het publiek rondom u. Niet geheel onverwacht een vaak voorkomend fenomeen op optredens van Kap Bambino.

Verrassend genoeg springt bijvoorbeeld “Rezozero” er uit met een lichtvoetig en vrolijk pianomelodietje, iets waar we de groep toch niet te vaak op betrappen. Vreemde eend in de bijt is dan weer “Blue Screen”, dat voor een wat rustiger moment zorgt, waarbij we even schuimbekkend op de grond kunnen gaan liggen om uit te rusten. Live kan Kap Bambino op een onderscheiding rekenen, op plaat krijgen ze slechts voldoening.

E-mailadres Afdrukken
 
Kap Bambino

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST