Banner

Kazumasa Hashimoto

Tokyo Sonata

Jurgen Boel - 19 januari 2009

Hoe goed de "alternatieve film" het hier ook mag doen, toch blijft hij verzuipen temidden de geslaagde en minder geslaagde Amerikaanse blockbusters en zogenaamde arthousefilms. De realiteit is nu eenmaal zo dat wat niet uit Hollywood komt gewoon veel minder kans maakt om opgepikt te worden.

Gelukkig gaat die vlieger niet op voor de bijhorende soundtracks, al is dat vooral te danken aan de vaak weinig geïnspireerde samenraapsels van hitjes en afgedankte outtakes die de meeste van deze albums sieren. Echt volwaardig gecomponeerde soundtracks lijken een steeds grotere zeldzaamheid te worden, met Nick Cave en Warren Ellis’ werk als grote uitzondering. Tokyo Sonata van Kazumasa Hashimoto behoort duidelijk tot die laatste groep.

Het album vormt immers de soundtrack bij de gelijknamige film van Kiyoshi Kurosawa (geen verwantschap). Kurosawa is hier vooral bekend om zijn horrorfilms (o.a. Cure) maar heeft ook al menig drama op zijn conto staan. Ook Tokyo Sonata, over een man van middelbare leeftijd die plots ontslagen wordt maar dit niet aan zijn vrouw vertelt, valt hieronder. De klassiek geschoolde pianist Kazumasa Hashimoto staat in voor de soundtrack maar hoedt zich ervoor om te voor de hand liggende en op snelle emoties inspelende nummers te maken.

Een belangrijk gevolg van zijn visie en aanpak is evenwel dat het album nauwelijks als een plaat met op zichzelf staande songs beluisterd kan worden. De tweeëntwintig nummers halen zelden twee minuten waardoor ook de hele plaat maar net over de vijfenveertig minuten gaat, al mag dat geen euvel genoemd worden. Echt mooie songs zijn er namelijk nauwelijks te vinden op Tokyo Sonata, sfeerschetsen des te meer.

Een van de weinige nummers die er wel op te horen zijn is "Claire de Lune" (Claude Debussy), al staat dit er louter op omdat een personage uit de film deze compositie speelt. Bij de andere songs, inclusief een herneming van Debussy’s werk, kiest de pianist-componist Kazumasa Hashimoto voor een mix van elektro-akoestische klanken en instrumenten waardoor de nummers een vreemde afstandelijkheid en moeilijk vatbare melancholie krijgen. Daarnaast zorgt de aparte klankkleur voor een continue herkenning waardoor het album soms als één lange track klinkt.

Het is verlokkelijk om bij dit album van een typisch Japanse inslag te spreken, wat ook ten dele klopt, al is er bij Tokyo Sonata veel meer aan de hand. De eigenzinnigheid van de plaat bijvoorbeeld kan niet ontkend worden net zo min als de gedurfde keuze voor het prominente optreden van enkele orgels. Het maakt de plaat er zeker niet mooier op, slechts een handvol songs (oa "Ruyshi" en "Echo,Echo") zijn op zich het beluisteren waard, maar het vormt wel een sluitend geheel.

Het gros van de soundtracks is een verwaarloosbaar amalgaam van would-be hitjes en b-sides, een aantal vormen een mooie achtergrond en muzikale schets bij een film terwijl de echt mooie soundtracks niet alleen uitstekend de sfeer van de film weergeven maar ook als album op zichzelf staan. Voor de meeste luisteraars zal Tokyo Sonata onder de tweede categorie vallen, maar voor wie van het aparte geluid en de minimale composities van Kazumasa Hashimoto houdt, is dit album op zijn minst het beluisteren waard.

E-mailadres Afdrukken
 
Kazumasa Hashimoto
Noble / http://kazumasa-hashimoto.net
kazumasa-hashimoto.net

Recensies:
Strangeness

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST