Banner

The Rascals

Rascalize

Philippe Nuyts - 18 augustus 2008

Als er één kartel is dat toch wel een meerwaarde heeft tegenwoordig, moet het The Last Shadow Puppets zijn. Want voor Alex Turner (Arctic Monkeys), maar vooral voor Miles Kane van The Rascals geldt dat het fantastische en weelderige The Age Of The Understatement als geheel beter is dan de platen van de afzonderlijke delen. En voor The Rascals komt de kiesdrempel op hun debuut iets te vaak vervaarlijk in zicht.

Een van de beste platen van het jaar afleveren, kan bijna geen vergiftigd geschenk zijn. Maar waar Turner bij die Puppets-release met twee laaiend enthousiast onthaalde Monkeys-platen al bijna niets meer te bewijzen had, of heeft, moet het voor Kane en zijn debuterende The Rascals nog goed en wel beginnen. Zo lagen de verwachtingen meteen al een pak hoger voor een tot dusver relatief anoniem groepje, dat eigenlijk een vervelling is van het nog anoniemere The Little Flames. Tot overmaat van ramp kan men bovendien geen enkele muzikale vergelijking met Arctic Monkeys uit de weg gaan.

The Rascals grossieren immers eveneens in korte, puntige songs die weerhaken in het rond proberen te strooien, zonder dat er in hun overenthousiasme -- zelfs Nic Balthazar lijkt in vergelijking hiermee een depressie nabij -- veel ook echt blijven hangen. De songs van Arctic Monkeys lijken als squashballetjes op een WK squash, terwijl de meeste songs van The Rascals meer weg hebben van de tennisballen op het juniorentornooi van Booischot: te veel ballen verliezen snelheid of belanden in het net, al is een opslag hier of smash daar een heel talentvol voorteken. Maar waar de songs van The Last Shadow Puppets een extra verflaag strijkers meekrijgen, worden ze bij The Rascals met een extra, vaak ruwe, handdoek gitaren afgedroogd nadat ze uit hun Sixties-bad komen.

Toch eerst en vooral enkele verslavende songs voor het voetlicht plaatsen, zoals bijvoorbeeld het eerder op een e.p. verschenen “Out Of Dreams”, dat met een slimme opbouw almaar aan snedigheid, vuiligheid en vaart wint. Lijstjesvoer. Net als de huidige uitmúntende single “Freakbeat Phantom”, die door het weliswaar heel The Coral-achtige oooh-oh-oh-oh (geschreven komt dat helaas nóóit over) qua onweerstaanbaarheid zijn gelijke kan vinden in Reese Witherspoon als June Carter Cash in Walk The Line -- zo, dat moest er even uit.

“The Glorified Collector” klampt nog net aan met het niveau halen dat The Rascals met hun beheerste, ietwat zwaarmoedige labiliteit kunnen bereiken. Het daaropvolgende “Fear Invicted Into The Perfect Stranger” toont dan weer aan dat je diezelfde paar goede ideeën geen twaalf songs lang kunt uitmelken. Zo is “Does Your Husband Know That You’re On The Run” (aan goeie titels heus geen gebrek) geen slechte song, maar halverwege de plaat dompelt de gedachte dat je alles nu wel al gehoord hebt (ook vroeger al en vaak beter) Rascalize kopje onder in een grijze zone waar elk jaar ontelbare platen in belanden.

En dat geldt voor de meeste songs, hoewel Kanes neus voor mooie melodieën vaak genoeg aan het venster komt piepen. Dat blijkt uit het sierlijk-onstuimige “I’d Be Lying To You” en het ”The Age Of The Understatement” op de schouder tikkende “How Do I End This”. Slotnummer “I’ll Give You Sympathy” bevestigt ten slotte dat we van Kane heus het laatste woord nog niet gehoord hebben. Alleen missen we de geniale touch die zijn goede ideeën krijgen bij de Shadow Puppets. En dat we constant deze vergelijking moeten maken, is al even zonde als een mooi citaat voor het eerst moeten horen uit de mond van Annemie Struyf -- maar hey, what are the odds.

Sympathiek plaatje is het heus wel, dit Rascalize, maar wanneer wij iemands (nieuwe) lief “sympathiek” noemen, bedoelen we doorgaans dat ze heus wel wat aantrekkelijker had mogen zijn. Geef The Rascals echter wat tijd: ze kiezen voor de langere weg van de groei, in plaats van zoals zovélen te teren op een eenmalige debuuthype. We hebben al voor minder dode paarden geslagen met woorden als “verademing”. Maar als de volgende plaat geen flinke stap vooruit is, is Kane aan een dood paard aan het trékken.

E-mailadres Afdrukken