Banner

Harvey Milk

Life... The Best Game In Town

Guy Peters - 21 juli 2008

Als u nergens zo’n voldoening uit put als het rondzooien met obscure albums waar geen mens ooit van heeft gehoord (of wil horen), het onaflatend epateren met oorverdovend lawaai waar geen mens een bal om geeft en het uitpakken met elitaire ginnegapperij die enkel u en uw clubje van intimi aangaat, dan hebben wij hier gefundenes fressen in de aanbieding: Harvey Milk, zo rock-‘n-roll dat zelfs de Schuur het niet had kunnen bedenken.

De band ontstond ooit in het stadje dat door kanonnen als R.E.M. en The B-52’s naar de eerste divisie van de hippe muzieksteden werd gekatapulteerd, maar afgaande van zijn werk was dat niet het wereldje dat hij wilde vervoegen. Tijdens zijn bestaan in de jaren negentig bracht Harvey Milk, genoemd naar een omgebrachte gay rights activist, drie albums uit die plaatselijk voor seismische schokken zorgden maar amper buiten de staatsgrenzen wisten te geraken. Het in 1995 uitgebrachte Courtesy And Good Will Toward Men is het soort album waar een pak hedendaagse bands een paar ledematen voor veil zouden hebben. En terecht, want op de alomtegenwoordige Melvins na speelde niemand destijds dergelijke strompelrock, die we graag met de term begaaid bedenken.

Na een stilte van acht jaar stak het virus weer de kop op en zijn tweede album sindsdien, Life...The Best Game In Town, laat nog steeds een halfgaar zootje horen dat resoluut weigert om zich aan de regels van de welvoeglijkheid te houden. Hun kabaal is geen rock, geen metal, geen punk, noise of hardcore, en toch is het al die dingen tegelijk. Harvey Milk bewijst andermaal dat de unieke bands uit het lawaaiassortiment te zoeken zijn tussen de plooien van de genres en dat het vermogen om oplawaaien te verkopen recht evenredig is met de profileringsdrang van een band. De gemiddelde metalband die er trots op is een echte metalband te zijn haalt ongetwijfeld de neus op voor de stinkende kooksels van Harvey Milk, maar doet het ongetwijfeld ook in de spannende broek als het tot een confrontatie komt. Harvey Milk is een bulldozer.

Als je er even afstand van neemt, dan zou je met wat goede wil ook kunnen stellen dat Harvey Mik een bluesband is, maar dan wel eentje die the other kind of blues speelt. Ze openen met de acht minuten van “Death Goes To The Winner”: een lieflijk Kerstliedje wordt hardhandig onderbroken door verpletterend gemoker dat Southern metal à la Crowbar op onontgonnen terrein brengt om vervolgens vier minuten uit te bollen met monotone waanzin à la Butthole Sufers en een coda uit “A Day In The Life”. “Good Bye Blues” doet iets gelijkaardigs aan het andere uiteinde van de plaat: acht minuten vullen met trage, onvoorspelbare riffs, stop & start-spelletjes en het Looney Tunes-liedje. Er mag al eens gelachen worden, al is de grijns van Harvey Milk eerder van de John Wayne Gacy-soort.

Tussen die uiteindes valt meer dan genoeg fijnkost te rapen voor muzikale omnivoren: “Decades” heeft iets van Led Zeppelin op 17 toeren en laat horen waarom Iron Maiden en Duane Allman zij aan zij terug te vinden zijn op het aparte artwork: Harvey Milk staat wel degelijk met een been in de rocktraditie, maar heeft een andere manier gevonden om ermee om te gaan. Zanger/gitarist Creston Spiers staat sinds jaar en dag bekend als een ZZ Top-fanaat, en de invloed van het Texaanse drietal is ook duidelijk merkbaar: in de grooves, de bluesy solo’s en de beenharde riffs. Mooi voorbeeld van hun gebroken doom is bijvoorbeeld ook “Skull Socks & Rope Shoes”, waarin Spiers een werkelijk fenomenale oerbrul laat ontsnappen aan z’n strottehoofd. Hij zit er een paar keer aardig naast, maar in combinatie met die prehistorische drumslagen en riffs zorgt het vooral voor pure adrenaline.

Het wil niet altijd even goed lukken met de slow motion-aanpak: zo zijn “Motown” en “Roses” al te langdradig. Gelukkig wordt dit opgevangen door enkele korte tracks die de energiemeter in het rood jagen: hun cover van Fears “We Destroy The Family” is gepast bot, “A Maelstrom Of Bad Decisions” vindt het midden tussen High On Fire en Shellac (u leest dat goed), en “Barn Burner” geeft een idee van hoe Billy Gibbons en de zijnen zouden klinken met een hardcore-achtergrond. Het is vies, vuil en vettig, en een smerige stamp in de kloten die 90% van de zelfverklaarde punkbands niet kunnen opbrengen en eigenlijk alleen maar verdienen. Dat de band recent gitarist/bassist Joe Preston (ex-Melvins, ex-High On Fire, Thrones) inlijfde zal er ook mee te maken hebben. Alles verzwaart als die man er zich mee gaat moeien.

Life... The Best Game In Town is een lelijke, onevenwichtige, voor u en uw vrienden misschien volstrekt irrelevante je m’n fous-plaat, maar als u op een dag nog eens wil horen wat rock-‘n-roll anno 2008 ook kan betekenen, dan hebt u geluk. Dankzij de inspanningen van labels als Relapse en Hydra Head zijn de albums van Harvey Milk makkelijker te krijgen dan ooit tevoren.

De plaat kan momenteel beluisterd worden via http://www.life-thebestgameintown.com/

E-mailadres Afdrukken
 
Harvey Milk

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST