Banner

The Raconteurs

Consolers Of The Lonely

Joris Vanden Broeck - 31 maart 2008

En plots was er het tweede album. Geen twee weken geleden kondigden The Raconteurs aan dat plaat nummer twee klaar was, met een kleine hype tot gevolg. Helaas is Consolers Of The Lonely verre van een waardige opvolger voor Broken Boy Soldiers.

In 2006 kwam Jack White naar buiten met zijn veelbesproken project met Brendan Benson dat beide heren reeds lang in de pijplijn verborgen hielden. De combinatie van de twee toptalenten, geruggensteund door “Little” Jack Lawrence en Patrick Keeler, respectievelijk bassist en drummer van –de schromelijk onderschatte- The Greenhornes, bleek te werken en Broken Boy Soldiers werd een uitermate fijne plaat die geen moeite bleek te hebben de heersende verwachtingen te overtreffen.

Met Consolers Of The Lonely is dat even anders. De plaat is simpelweg te lang, te onsamenhangend en het kost belachelijk veel moeite om er vat op te krijgen. Eens dat gebeurd is -en reken daarvoor gerust op flink wat luisterbeurten- blijkt het qua songs best mee te vallen, maar daarmee is dan ook alles gezegd. Want zelfs al is Consolers Of The Lonely een verzameling aardige liedjes, dat maakt van de plaat nog geen album. Zeker niet wanneer blijkt dat heel wat nummers ronduit ongeïnspireerd klinken en de overtuigingskracht missen die van Broken Boy Soldiers zo’n sterke plaat maakte.

Neem “Old Enough”: best een aardige song, met een leuk orgeltje, fijne backings en een aanstekelijk ritme. Maar toch werkt het niet en zou je de halve-folkdeun willen wegzappen voor het nummer goed en wel begonnen is. Hetzelfde geldt voor “Attention”: wat een heerlijk rechttoe-rechtaan-nummer had kunnen zijn, is niet meer dan een samenraapsel van enkele halve ideeën die de vinger op de etterende wonde leggen: Consolers Of The Lonely ontstijgt zelden of nooit het niveau van de b-kantjes van de groep ten tijde van het debuut.

Gelukkig zijn er enkele lichtpuntjes. “Many Shades” heeft namelijk wél zijn charmes en verzoent Zuid-Amerikaans aanvoelende blazers met classic rock-gitaarsolo’s en doorleefde vocalen. Maar helaas vormt dat nummer een uitzondering en volgt niet veel later met “Five On The Five” een soort nerveuze, bijna stuurloze rocksong die de laatste jaren ook voor gekrulde tenen zorgde bij The White Stripes.

Zelfs single “Salute Your Solution” ontstijgt amper de middenmaat die de norm lijkt op Consolers.... Met “Top Yourself” en zijn nijdige slide-gitaar scheren Benson en White kortstondig hoge toppen, maar helaas is ook dat van korte duur. Alleen de bezwerende afsluiter “Carolina Drama” is van dermate kwaliteit dat het vertrouwen in The Raconteurs, ondanks alles, zowat ongeschonden uit de strijd komt. En dat is op zich geen geringe prestatie na het afleveren van een plaat die, alles wel beschouwd, ronduit middelmatig is.

E-mailadres Afdrukken