Banner

Daft Punk

Alive 2007

Joris Peeters - 01 december 2007

Daft Punk, op lijstjes ook wel eens vernoemd als de beste danceformatie ooit, heeft nog eens een nieuwe plaat uit. Want zo mogen we Alive 2007 wel noemen: geen simpele live-registratie, maar een volwaardig én fraai werkstuk.

Daft Punk is altijd wat op zijn tijd voor geweest. De laatste studioplaat echter, Human After All, gleed niet zo lang na release de uitverkoopbakken in als een slecht verteerd bezoek aan de plaatselijke Mexicaan in het zitporselein. Maar langzamerhand herstelde de plaat zich, met een duwtje in de rug van enkele modegrillen, niet in het minst het huwelijk tussen gitaren en beats, die "Robot Rock" typeren. Het is dan ook dit nummer dat het grote gelijk inzet: al van in het begin is deze Alive 2007 het levende bewijs dat Daft Punk nog springlevend is.

Het was een beetje gissen wat Bangalter en Homem-Christo zouden uitspoken na de hitcompilatie Musique Vol. 1 en een zijsprongetje naar de filmwereld (Electroma). Een tournee leek op z’n plaats: het was per slot van rekening toch al van 1999 geleden dat het duo nog eens ’live’ had opgetreden. En dus werden tonnen staal de wereld rond gezeuld om een gigantische laserpiramide op te bouwen van waaruit de Fransen als futuristische farao’s niet minder dan dominantie over de benen en bekkens van hun toeschouwers claimden. Dit album is de registratie van de thuismatch in Parijs, waar de Arc de Thriomphe voor één avond plaats moest ruimen. Of het zou ons alvast niet verbaasd hebben.

Voor wie erbij was op een van de concerten is deze plaat een must. Voor wie er niet bij was, is het de enige manier om van het geraaskal af te geraken van diegenen die je proberen duidelijk te maken wat je gemist hebt. Oké, de geluiden van het publiek, die bewust te horen zijn, hebben iets van een lachband onder FC De Kampioenen, maar laat het dan een aanmoediging zijn om zelf je keel schor te roepen. Robots kennen misschien geen emoties, maar zodra de eerste klanken vrijgelaten worden, zijn deze twee exemplaren er alleszins een flink eind mee weg om ze uit te lokken. Verwacht overigens geen dvd van dit spektakel: Youtube rules the nation

.

Zoals gezegd kunnen we deze registratie een volwaardig album noemen, weliswaar live gebracht —hoe live is natuurlijk een andere discussie. Feit is dat Bangalter en Homem-Christo de schaar in hun oeuvre zetten als een kleuter in het tafelkleed wanneer moeder zich even omdraait. Verspreid over 12 tracks worden 27 songs in de gehaktmolen gekieperd en geserveerd met de woorden "hoort en danst, want dit is onze beat die voor jullie geofferd wordt". Alles gaan opsommen is gekkenwerk en puur sadisme tegelijkertijd, maar één van de favorieten is toch wel de mashup die gekneed wordt uit "Too Long" en "Steam Machine" (weer een bewijs dat Human After All wél een goeie plaat is!) om daarna naadloos over te gaan in "Around The World" en vervolgens in "Harder Better Faster Stronger".

Hier en daar wordt leentjebuur gespeeld met samples van Busta Rhymes en Gabrielle, maar voor de rest is dit voor 99% eigen materiaal. Waar de Dewaele broertjes de halve muziekindustrie moeten aflopen om medewerking, speelt Daft Punk de kaart van de masturbatie. Dat is allesbehalve arrogant: de afsluitende track, een opwindende menage à trois tussen de drie studioplaten ("Superheroes"/"Human After All"/"Rock ’n Roll"), bewijst dat elk van deze platen een frisse wind door de dance-industrie betekende die nu als drie tanden op de kroon prijken die deze Alive 2007 is.

E-mailadres Afdrukken