Banner

The Raveonettes

Lust Lust Lust

Joris Vanden Broeck - 12 november 2007

Met hun vierde plaat zakken The Raveonettes opnieuw af naar duistere achterbuurten en andere ongure oorden. Op Lust Lust Lust serveert het duo een opwindende lap van veertig minuten seks, dood en ziedende gitaren die een nieuwe stap voorwaarts betekent voor de Deense Amerikanen.

Met The Raveonettes onderhouden we al enkele jaren een haat-liefdeverhouding. Zo vielen we als een blok voor de absolute cool van debuut-e.p. Whip It On, maar bekoelde ons enthousiasme al snel bij de van opwinding gespeende opvolger Chain Gang Of Love. Met Pretty In Black kwam alles weer goed en was ons vertrouwen in de band weer hersteld. Volgens de logica van de regelmaat zou Lust Lust Lust in onze ogen weer een stinker moeten zijn, maar niets is minder waar.

Zo kostte het ons meer dan een dozijn luisterbeurten om voorbij opener "Aly, Walk With Me" te raken. Hoewel The Raveonettes in het verleden al meer dan eens moord en doodslag in zijn nummers verwerkte, was de dreiging nog nooit zo tastbaar als in dit nummer. Sharin Foo fluistert je toe terwijl een broeierig ritme voor een totaal onbehagen zorgt. En dan, na een minutenlange opbouw, barst de hel opeens los en neemt de verschroeiende gitaar van Sune Rose Wagner je in een wurggreep.

De klanktapijten die de man over je uitstort, zijn eens zo zinderend als die in oude favoriet "Beat City". Zonder mededogen wordt een muur van stofzuigergitaren opgebouwd die zijn gelijke niet kent. Daarmee legt The Raveonettes de lat voor zichzelf ontzettend hoog en moet er op de rest van de plaat soms serieus gesprongen worden om er nog over te kunnen.

Met uiterst primitief klinkende drums als onverwoestbaar fundament komt dit grotendeels in orde, maar zo gitzwart als in het openingsnummer wordt het nergens meer. "Blush" komt aardig in de buurt, maar speelt meer de poppy kant van de groep uit. Dat laatste hoeft niet noodzakelijk een probleem te zijn aangezien The Raveonettes van pop met uiterst scherpe weerhaakjes zowat zijn handelsmerk gemaakt heeft.

Zo diept het heerlijke en voor endless repeat gemaakte "Sad Transmission" de sfeer op van de hoogdagen van Motown. Een prachtig liefdesnummer wordt voorzien van gierende gitaren en een stompend ritme. Het uiterst aanstekelijke resultaat daarvan zou in een perfecte wereld een hele zomer lang op hoog volume uit transistorradio’s schallen.

Ook het vlot meezingbare en stormachtige "You Want The Candy" heeft hitpotentieel en doet door zijn aanstekelijkheid bij momenten vergeten dat ook hier huizenhoge gitaarmuren aanwezig zijn. Daarmee is "You Want The Candy" misschien wel het ideale nummer om argeloze popliefhebbers op listige wijze te doen vallen voor opwindende gitaarmuziek.

Het zal in ieder geval makkelijker gaan dan met "Expelled From Love" dat met zijn episch en slepend karakter eerder smeekt om gemonteerd te worden op de meest bloederige beelden van een B-film. Want dat karakter zal The Raveonettes niet snel kunnen afschudden. Het Deens duo roept zelfs bij de argeloze luisteraar vanzelf beelden op die zelden of nooit in de reguliere bioscoop te zien zijn.

Hoewel de spoeling misschien dunner wordt, komt The Raveonettes ook op deze vierde plaat nog steeds heel overtuigend uit de hoek en klinkt het duo even scherp als elke springerige debutant. Afsluiter "The Beat Dies" laat je in ieder geval achter met een hongerig gevoel en de onweerstaanbare drang de hele zwik nogmaals te beluisteren, maar dan nog een tikje luider en met de lichten gedimd.

E-mailadres Afdrukken