Banner

Dizzee Rascal

Maths + English

Mattias Baertsoen - 13 juni 2007

“There’s a world outside of the manor, and I want you to see it.” Op zijn nieuwste plaat Maths + English ontdekt Dizzee Rascal het leven buiten de Oost-Londense sloppenwijken. Die ontdekkingstocht gaat gepaard met een nieuw geluid dat op een ruimer publiek mikt zonder aan dynamiek in te boeten.

Een handvol lokale piratenradio’s waren voor de Britse rapper jarenlang het enige forum om zijn haat tegenover het establishment te uiten. Hier werd grime geboren, een macabere symbiose tussen UK-garage en hiphop, doorweven met diepe bassen en schrale beats. Dizzee Rascal belichaamde het genre, hij profileerde zich als klankbord van een onbegrepen minderheid in de grootstad. De ommezwaai kwam er toen Dizzee op zijn achttiende Boy In Da Corner uitbracht, zijn eerste volwaardige plaat. Ineens werd hij doodgeknuffeld door die gevestigde orde waartegen hij enkele maanden voordien nog fulmineerde. Het behalen van de Mercury Prize schoot helemaal aan Dizzee’s doel voorbij. Zijn grimmige geluiden werden plotsklaps in prime-time op de grote radiostations uitgezonden en verloren zo aan daadkracht. Grime werd het verkoopslabel bij uitstek in handen van pientere platenbonzen.

Vijf jaar later zou het ongeloofwaardig overkomen mocht Dizzee zich nog steeds als verbitterde Boy In Da Corner positioneren. Hij staat nu in het middelpunt van de belangstelling, waar destructief oppositie voeren niet langer tot de mogelijkheden behoort. En ook al schenen de spotlights hem de afgelopen jaren hevig in de ogen, ze verblindden hem blijkbaar niet. Op zijn nieuwe schijf vult de Londenaar zijn muzikale spectrum even doordacht als flegmatisch aan met invloeden uit de Britse rave (“Pussyole”), 2-step (“Paranoid”) en drum ‘n’ bass (“Da Feelin’”), om zo tot een razend energieke sound te komen waar de hipste nu-ravegroepjes een puntje aan kunnen zuigen.

Dat nieuwe geluid is duidelijk gestoeld op de evolutie die de Britse dancemuziek de afgelopen vijftien jaar doormaakte, en niet op het met dollartekens doorspekte Amerikaans hiphopgeluid, zoals hem hier en daar verweten wordt. In de Verenigde Staten heerst een sterke concentratie rond supersterren/topproducers Timbaland en Pharrell Williams. Bij Dizzee leidt populariseren echter niet tot populisme, hij gaat muzikaal veelzijdiger en subtieler te werk dan zijn overzeese collega’s. Op “Wanna Be” komt stadsgenote Lily Allen zelfs even de draak steken met de Amerikaanse machocultuur; “So you wanna be a gangster/ Tell me just one thing/ What do you know about being a hard man/ Your mum buys your bling.”

Een andere mentor die de hand uitsteekt is Arctic Monkeys-frontman Alex Turner. De skinny rocker waarschuwt op “Temptation” voor de vele verleidingen waaraan je moet weerstaan; “Temptation, greets you like your naughty mate.” Op de twaalf overige tracks zoekt Dizzee zelf een plaats in de wereld waar hij door zijn eigen successen terechtkwam. Binnensmonds mompelend over gevarieerde beats waarschuwt hij de concurrentie, “Try to keep that copycat shit to a minimal”, klinkt het in “Hardback.”

Dizzee Rascal heeft zijn loodzware grimeharnas net op tijd ingeruild voor een nauw aansluitende maliënkolder waarin hij vrij kan laveren tussen hiphop en electro. De Brit benut zijn status en zijn energie op een positieve manier om de annalen van de muziekgeschiedenis niet als musician’s musician in te gaan. Want grime blijkt achteraf vooral in de pennen van recensenten te hebben geleefd. Maths + English bestrijkt een ruimer klankenpalet en is een van de meest vitale platen van de afgelopen maanden. Het album bewijst dat er ook buiten de Amerikaanse grenzen interessante hiphop gemaakt wordt.

Dizzee Rascal speelt op 16 augustus op Pukkelpop in Kiewit.

E-mailadres Afdrukken
 
Dizzee Rascal

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST