Banner

Dark Tranquillity

Fiction

Vinnie Merckx - 02 mei 2007

Laat u niet misleiden door de meest nietszeggende cover van het voorbije decennium: de zware Zweden van Dark Tranquillity serveren ons met Fiction immers géén oersaai naslagwerk over een van de grootste grammaticale struikelblokken van ons Nederlandse taaltje, maar wel een meeslepend schijfje, vervaardigd uit het fijnste Gothenborgse metaal.

Dark Tranquillity moet binnen zijn genre enkel At The Gates voor zich dulden als het aankomt op aanzien. De band draait dan ook al een tijdje mee: in 1989, een jaar voor het intussen mastodontaal groot geworden In Flames (met later ex-Dark Tranquillist Anders Fridén in de rangen) het levenslicht zag, tekende Dark Tranquility al voorzichtig de krijtlijnen uit van wat later de gelauwerde Gothenborg-sound zou worden. Het zou nog tot 1993 duren voor het gezelschap debuteerde met Sky Dancer, maar van toen af aan ging het snel met dat eigenzinnige geluid, waarvoor niet alleen hele horden landgenoten, maar later ook heel Noord-Amerika voor de bijl zou gaan. Met dank aan de ongehoord succesvolle metalcore-beweging, die het Zweedse geluid zonder veel scrupules onder de kopieermachine gooide.

Maar nu zijn de genrehelden er na bijna twintig jaar dus terug met Fiction, alweer hun achtste studioalbum. Terwijl de collega’s van In Flames en Soilwork tegenwoordig steeds verdere onverkende horizonten opzoeken, lijkt Dark Tranquillity de eigen vertrouwde bedstee wat te missen. Echt radicaal wordt het roer echter niet omgegooid: de koers van de (overigens ook erg geslaagde) voorgangers Character en Damage Done wordt hoogstens wat gecorrigeerd. U krijgt nog steeds een erg smakelijke brok moderne metal geserveerd, waar tragere dubbele bassen hand in hand gaan met genadeloze blastbeats en de leadgitaar en het keyboard een innig verbond met elkaar aangaan. Het gezapige midtempo wordt hartelijk aan de borst gedrukt ten voordele van het sombere sfeertje dat zanger Mikael Stanne bezingt. Het resultaat zijn vrachtladingen haakjes waar de vorige albums bij verbleken.

Op Fiction staat geen enkel nummer dat het van start tot eind bij rechtlijnig beuken houdt. Dat is een stevige gok: een band kan immers al voor minder het blakerende sellout-brandmerk op de kont gedrukt krijgen. Dark Tranquillity geeft echter geen krimp: de formule wérkt. De groep verstaat als één van de weinige bands in het metalwereldje de kracht van de melodie: er wordt kwistig omgesprongen met meezingbare deuntjes terwijl de keyboards alomtegenwoordig zijn, maar nooit in die mate dat het kitscherig wordt of halfzacht overkomt. Daarvoor wordt er immers te strategisch omgesprongen met die o zo delicate toetsenpartijen.

De snelle opener “Nothing To One”, “The Lesser Faith”, “Empty Me”, “Focus Shift”, “Icipher”: stuk voor stuk zijn het evenwichtsoefeningen die met één been op de rug gebonden en een salto erbovenop afgewerkt worden, terwijl de gitaren binnen één coherent geheel nu eens hakken en dan weer zalven. Slechte nummers of vullertjes zijn er dan ook niet te vinden: dit is een werk van passie en kwaliteit waar gewoon niets op af te dingen valt. Het album leest als een manifest, gericht aan alle generische metalzooi die opschoot uit de bodem die de band en zijn geestesgenoten destijds met de blote handen omploegden.

Fiction is een pareltje van melodische death metal geworden, dat tegelijk (en eindelijk) bewijst dat toegankelijkheid en gevoel voor melodie niet per definitie gelijk hoeven te staan met een wansmakelijk hoog bubbelgumgehalte. Het zal al héél erg verkeerd moeten lopen om Fiction zijn ereplaats als beste melodische death metal-album van 2007 uit de handen te laten rukken. Getekend: Dark Tranquillity. (Met dt.)

E-mailadres Afdrukken
 
Dark Tranquillity
Century Media / http://www.darktranquillity.com
www.darktranquillity.com

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST