Banner

Half Cousin

Iodine

Filip Hermans - 20 april 2007

"Half Cousin pikt de draad op waar Radiohead hem met OK Computer liet vallen." Nou nou. Als het van de Britse muziekpers afhangt, is Half Cousin alweer het snoepje van de maand. De groep zingt over pyromanen, een dode Rat Pack-filmclub, Alzheimer, mensen die ontvoerd zijn door aliens en geniepigaards die zich een andere identiteit aanmeten alsof het niets is. Kan de muziek zich wel meten met die verrassende keuze aan onderwerpen?

Om kort te gaan: ja en neen. Opener "Big Chief" bijvoorbeeld staat model voor de rest van de plaat: het nummer is een verstandshuwelijk tussen een onvervalst zigeunerwalsje (let op die machtige streep accordeon) en de ketelmuziek van Tom Waits. Half Cousin blinkt wel meer uit in percussie die zichzelf niet te serieus neemt. "Jims Crash Memory" bijvoorbeeld herbergt een pianoriedel die door een stelletje avant-gardisten lijkt te zijn gecomponeerd. Combineer dat met, zoals gezegd, een atypische drum en de fr&ecircle, mooie stem van songschrijver Kevin Cormack, en u hebt een wolkbreuk van een song.

Ook "Rat Pack Dead" combineert vreemde pianodeuntjes met drums die het noorden kwijt zijn succesvol tot beluisterbare, experimentele muziek. Denk aan de soul én de elektronica van Björk. Denk aan wat Pink Floyds Syd Barrett in de 21e eeuw gecomponeerd zou hebben. Of neen, denk nergens meer aan en geniet. Soms kan die combinatie van bliepende elektronica en op hol geslagen drums ook wel eens verkeerd aflopen. "The Absentee", bijvoorbeeld, stinkt harder dan een bus bejaarden met buikloop. Ook "Police Torch" is een hoop pretentieuze bombast die we onze ergste vijand nog niet zouden toewensen.

Cormacks stem, maakt echter veel, zoniet alles goed. Ze opereert immers in het idioom van John Lennon en Ian Brown van The Stone Roses, een analogie waaruit Cormack vooral in de rustige nummers zijn voordeel haalt. Zo roept "Charity" zowel echo’s van Devendra Banhart als — il faut le faire! — Einstürzende Neubauten op. "Abide" en "The Family Thumb" vormen, met enkel een akoestische gitaar en Cormacks hypnotiserende zang, ideale kampvuursongs. "Home help" ten slotte is het koninginnenstuk van de plaat: als een lieflijk beekje kabbelt de rustige ambient voorbij, haast alsof je middenin een impressionistisch schilderij verzeild bent geraakt.

Half Cousin heeft een voor de helft geslaagde plaat gemaakt, een samenraapsel van interessante Balkanmuziek, new folk, ambient en Beck. Met wat geprogrammeer kan je als luisteraar een ideale cd samenstellen, maar de plaat is zeker niet de klasbak die de Britse muziekpers erin ziet. Toch is het enorm aangenaam om eindelijk nog eens een band te horen die het niet uitsluitend over liefdesverdriet in het kwadraat heeft. Met deze geflipte plaat kan je, volgens ons, een beetje psychiater immers een jaar lang zoet houden. Aan u om te oordelen of dit combo het inderdaad verdient de hype van de maand te zijn.

E-mailadres Afdrukken
 
Half Cousin
Gronland / http://www.halfcousin.com
www.halfcousin.com


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST