Banner

Dälek

Abandoned Language

Guy Peters - 16 maart 2007

Het derde album van Dälek zou de ambienttoer op gaan. In zekere zin klopt dit, want Abandoned Language is het meest repetitieve album van de groep geworden, maar makkelijke kost is het nog steeds niet. Zelfs de meest avontuurlijke rappers die je de dag van vandaag te horen krijgt, klinken als onschadelijke baasjes als je nog maar één willekeurig nummer van deze heren gehoord hebt.

From Filthy Tongue Of Gods And Griots (2002) en Absence (2005) behoren tot het donkerste dat dit decennium heeft voortgebracht. Op onnavolgbare wijze zijn Oktopus (producer) en Dälek (MC en co-producer) uitgegroeid tot de Captain Beefheart van de hiphop. Net zoals de de muziek van Van Vliet ten tijde van Trout Mask Replica en Lick My Decals Off, Baby bij gebrek aan beter nog steeds ’rock’ werd genoemd, maar een totaal andere lading dekte, zo ook staat Dälek binnen en buiten de hiphoptraditie. De basisingrediënten — beats en rhymes — zijn er nog, maar daar houdt het dan ook op.

De vorige albums blonken uit in duistere dissonantie en een beklemmende sfeer die kon leiden tot fysiek ongemak. Dat was niet het gevolg van verregaande experimenten met beats en structuren, want die waren (en zijn nu nog) rudimentair. Ze klinken alsof ze de evolutie van hiphop volgden tot de hoogdagen van het minimalisme met Run DMC en Eric B. & Rakim, maar daarna overgeplaatst werden naar een andere wereld, en daar blootgesteld werden aan avantgarde, noise en drones. Dälek swingt niet, Dälek is niet funky. Hier en daar zal er wel een beat zijn die het kopje laat bewegen, maar de bevreemdende geluidenbarrage vereist vooral een hoge lawaaitolerantie van de luisteraar.

Abandoned Language, nu met Rob Swift (X-Ecutioners) in plaats van DJ Still, is minder lawaaierig, en dat heeft vooral met de verschillende invulling te maken. Absence (beluister "Distorted Prose" en huiver) bulkte nog van de gierende feedback die meteen verduidelijkte waarom het duo op tournee gestuurd werd met Melvins en Isis. Abandoned Language laat het snarengeweld achterwege en bereikt een vergelijkbaar resultaat met lagen vervormde keyboards en samples, die nu eens dromerig klinken, dan weer dreigend, en zelden gebonden lijken aan enige logica. Net zo onvoorspelbaar gaat het met de tekstlappen: het tien minuten durende titelnummer dat de plaat opent, eindigt met een fade-out van een viertal minuten. Tekst is nergens te bekennen.

Het album gaat niet enkel over wat er is, maar ook over wat wordt weggelaten, en het taalelement speelt daarbij een centrale rol. Wat Dälek precies uitkraamt, is meestal moeilijk te achterhalen; niet enkel door de monotoon voorgedragen teksten, maar ook omdat zijn bijdragen vaak verdrinken in de dominante muziek. Zo lijkt het gemompel in "Content To Play Villain" vanuit een duikmasker te komen ("abandoned language" dus), met claustrofobische effecten tot gevolg. Het is een techniek die vaker wordt gebruikt, al is het duidelijk dat de boodschap nog even confronterend is, en de "pretty niggers" met hun zijden pakjes er ook nu aan moeten geloven.

Een aantal tracks zijn best toegankelijk — "Bricks Crumble" is niet zo ver verwijderd van The Wu-Tang Clan op zijn donkerst, en "Stagnant Waters" heeft iets van 80s hardcore rap —, maar doorgaans gaat het om soundscapes die meer te maken heben met het werk van Godflesh, Bill Laswell en Lustmord dan de hiphopcollega’s. "Isolated Stare" is demente Air, "Starved For Truth", "Paragraphs Relentless" en "(Subversive Script)" bewandelen de grens tussen avontuur en radicaal experiment, de eenzame instrumental "Lynch" (zowel de cineast als het werkwoord lijken toepasselijk) met z’n hamerende cello slaat volledig door naar het laatste.

Abandoned Language is minder confronterend dan zijn voorgangers, maar het is een al even taaie kluif. De muziek klinkt bij een eerste beluistering monotoon en zelfbedruipend, en dat is het ook. Dälek heeft echter ook een andere taal ontwikkeld, eentje die een forse inspanning vergt, maar daarna ook niets van z’n macabere uitstraling verliest. Op die manier is het album niets minder dan het derde magistrale hoofdstuk geworden van wat hopelijk ooit als een sleutelwerk in 00s muziek zal beschouwd worden.

Dälek speelt op 18 maart in de V¨* (Brussel), en op 20 maart, met Amenra, in De Kreun (Kortrijk).

{image}

E-mailadres Afdrukken