Banner

The Mountain Goats

In League With Dragons

8.5
Evert Peirens - 20 mei 2019

Een nieuwe Mountain Goats (wie mee wil zijn: de zeventiende), een nieuwe subcultuur ontleed. Dragon noir, zo zou John Darnielle het muziekgenre op “In League With Dragons” gedoopt hebben. Nee, Darnielle deinst er na platen over showworstelen en de gothscène uit de jaren tachtig nog altijd niet voor terug een wel heel specifiek thema aan te snijden.

alt

Nee, met een bepaalde razend populaire fantasyreeks die dit jaar op zijn einde loopt, heeft Darnielles nieuwste niets te maken. Deze keer is hij trouwens ook niet eens zo obsessief met één concept bezig. Eerdere platen Beat The Champ (2014) en Goths (2017) waren meer documentaires, dit In League With Dragons is dat dus minder. De draken, die mythische oerwezens die alleen in sprookjes en fantasie bestaan, zijn hier metafoor voor de falende, overjaarse artiesten die tevergeefs denken dat ze “het” nog in zich hebben (“Passaic 1975”, “Doc Gooden”). Dat soort karakterschetsen, dat als thema ook al prominent aanwezig was op de vorige Mountain Goats-platen, zwaait ook hier de plak.

Enkele keren komt Dungeons & Dragons, het fantasyrollenspel dat ook in zijn jeugd hoogtij vierde, als inspiratiebron op de voorgrond. Op “Clemency For The Wizard King”, bijvoorbeeld: “We who’ve seen the kindness of the cracks of his face / We who willl die if we must in this place / We come before you, outnumbered and unafraid / Well-trained in our way of the blade / Cut loose the handcuffs / Let him go free”. Het klinkt dankzij de aandoenlijke harmonieën als de laatste woorden van een bende naïeve, wat sullige tieners die in vol ornaat een D&D-strijdmakker die huisarrest heeft komen “bevrijden”. Zowaar een schattige Mountain Goats-song: we hadden het niet onmiddellijk zien aankomen.

Maar het vlees van het beest – en het is geen mager beestje, integendeel – zit dus in die karakterschetsen van vergane gloriën. Die verpakt Darnielle nog altijd in het soort verhalende lyrische rijmen die hem al jaren tot het kruim van zijn generatie tekstschrijvers doen behoren. In “Passaic 1975” doet een uitgerangeerde rockster zijn best om zijn glorietijd nieuw leven in te blazen, maar tevergeefs. “I want everyone to get high”, scandeert de zielepoot in het refrein daar, maar je voelt gewoon dat er niemand meer oor naar heeft. ’t Heeft een soort vertederend mooie droefgeestigheid in zich, die nog versterkt is door Darnielles oersterke vertolking.

Nog zo’n voorbeeld is “An Antidote For Strychnine”, waarin een verknipte laborant de nutteloosheid van zijn opgave scandeert: “Only share my research with sick lab rats like me / Trapped behind the beakers and the erlenmeyer flasks / Cut off from the world / I may not ever get free”. Verder passeren onder andere een vergeten baseballster – “When my name was everywhere / None of you were there”, in “Doc Gooden” – en een verdwaalde gangster met een koffer “Full fireams and flash drives / Full of passports and international money orders / For just in case I make it across the border” in topper “Waylon Jennings Live!” nog de revue. Aan kleurrijke personages geen gebrek op In League With Dragons.

Dat alles zit muzikaal verpakt in misschien wel de meest kleurrijke instrumentatie die The Mountain Goats in jaren liet horen. Darnielle heeft na het gitaarloze Goth zijn instrument teruggevonden, en hij heeft er zich duidelijk op uitgeleefd. Die crescendo gitaarriff die de ruggegraat van “Doc Gooden” uitmaakt, bijvoorbeeld, is een staaltje klasse dat achteraf gezien duidelijk ontbrak op de vorige plaat.

De fans mogen zich verheugen, want met dit nieuwe album vindt Darnielle niet alleen zijn gitaar terug, maar meteen ook zijn grote vorm terug. In League With Dragons staat meer dan de vorige platen als een huis in de discografie van The Mountain Goats. Als een klassieker in wording, zeg maar.

E-mailadres Afdrukken