Banner

Zola Jesus

Okovi

8.5
Lennert Hoedaert - 13 september 2017

De orkestrale, donkere pop van Zola Jesus klinkt anno 2017 indrukwekkender dan ooit. Okovi lijkt de plaat waarop alles (weer) samenkomt voor de Russisch-Amerikaanse zangeres.

Okovi markeert ook de terugkeer van Nika Roza Danilove naar Sacred Bones, het vermaarde New Yorkse label waar ze op amper 19-jarige leeftijd debuteerde en haar eerste drie platen op uitbracht. In die periode werd ze door NME en Q tot next big thing uitgeroepen — wat wil je, met pareltjes als Stridulum II (2010) en Conatus (2011). En zo moest Taiga (2014) haar bevestigende plaat worden. Met de nadruk op moest, want de verwachtingen werden niet volledig ingelost. Na de maar gedeeltelijk geslaagde ommezwaai van avant-garde naar pop gaat Zola Jesus nu voor de ideale mix van de twee.

Okovi intrigeert van begin tot einde. Dat heeft niet alleen te maken met de eerste echte herfstdagen van 2017 waarop deze plaat ons ter ore kwam. Na elf nummers waren we volledig murw geslagen door de verschillende gedaantes van Zola Jesus. Zo sloegen de eerste twee singles, “Exhumed” en “Soak”, al meteen in als een bom. Die eerste doet dankzij de agressieve beats en dramatische strijkers meteen denken aan ouder werk, de tweede is dan weer grandioze, bombastische triphop.

Ook het orkestrale “Witness”, het meeslepende “Siphon” en het beukende en pompende “Veka” behoren tot de beste nummers die Zola Jesus al gemaakt heeft. Onderling zijn ook deze songs stuk voor stuk van elkaar te onderscheiden. De rode draad op de plaat blijft de overweldigende, met pathos overladen elektronische sound. En die mag ook gerust modern genoemd worden. We durven dat op het conto van de Ierse elektronicamuzikant en producer WIFE (tourde vorig jaar met Oathbreaker) te schrijven.

Kolossaal en indrukwekkend zijn verder ook nog adjectieven die bij het geluid van de plaat horen. Dat is zonder meer ook te danken aan andere talentvolle artiesten die eraan meewerkten: celliste Shannon Kennedy, vast livebandlid Alex DeGroot, en percussionist Ted Byrnes, wiens bijdragen als dreigende onweerswolken de plaat domineren. Dat Zola Jesus zich wist te omringen met de juiste mensen, is ook een reden waarom op Okovi alle puzzelstukjes in elkaar vallen.

Een plaat die de luisteraar meesleurt tussen industriële elektronica, dramatische pop en versplijtende noise kan moeilijk licht verteerbaar genoemd worden. Ook thematisch is Okovi niet bepaald zachtaardig — loodzwaar, zeg maar. Neen, Zola Jesus schreef de nummers niet na een euforische levenservaring, maar wel na een eigen depressie, verschillende zelfmoordpogingen in haar naaste omgeving (zie “Witness”, “Half Life” en “Siphon”) en voor “Soak” werd de inspiratie gehaald bij het verhaal van een slachtoffer van een seriemoordenaar.

De kans dat Danilova met Okovi een veel groter publiek zal aanboren, is eerder klein. Een nieuwe doorbraak forceren, interesseert haar (waarschijnlijk) ook niet. Zal ze nog eens als de nieuwe Florence Welch worden gehyped? Laten we hopen van niet, wij zien Zola Jesus bij voorkeur in donkere concertbunkers optreden, ondanks het feit dat ze een van de indrukwekkendste albums van het jaar heeft gemaakt. Okovi is een tegelijk ijzingwekkende en bloedmooie plaat.

Zola Jesus speelt op maandag 27 november in de Beursschouwburg in Brussel.

E-mailadres Afdrukken
Tags: Zola Jesus