Banner

Darkel

Darkel

Mattias Baertsoen - 27 oktober 2006

Het moment waarop de maan vaag opdoemt en de zon verduistert, werkt voor vele artiesten bevrijdend. Zo stak Moby zijn succesalbum Play ’s nachts in elkaar en ook Piet Goddaer haalt de nachtelijke uurtjes steevast als de meest productieve aan. Jean-Benoît Dunckel, één tweede Air en nu onder het pseudoniem Darkel opererend, had zijn tekort aan melatonine evenwel beter op een andere manier uitgewerkt.

Soloplaten impliceren vaak strubbelingen binnen de groep. Maar net zoals Thom Yorke enkele maanden terug, stelde Dunckel de Air-fans meer dan gerust door te benadrukken dat dit slechts een tussendoortje, un casse-croûte, is. Verder vallen er geen gelijkenissen te trekken met de soloplaat van de Radioheadzanger. Daar waar Yorke The Eraser nodig had om zijn minder conventionele werk aan het publiek te laten horen, geraakt Dunckel op Darkel niet verder dan een onschadelijk afkooksel van de Air-catalogus.

Air verkende al de schemerzone tussen inventieve popmuziek en kitsch, Darkel borduurt jammer genoeg op dat laatste verder. Zodoende klinken de nummers vaak erg cheesy. Er zijn zoveel groepjes die dit leuker doen. Zo gaan de landgenoten van Phoenix veel verrassender te werk bij het maken van hun popminiatuurtjes. Het Air-geluidsbehang is aanwezig maar de geniale knik ontbreekt, het blijft allemaal erg oppervlakkig. Het lijkt erop dat Dunckel zijn beste kruit verschoot aan de nieuwe plaat van Charlotte Gainsbourg, die hij onlangs met Air producete.

’Geïdealiseerde nostalgie’, zo vallen de rustige nummers "How Brave You Are" en "Bathroom Spirit" op een constructieve manier te omschrijven. ’Karamellenverzen waar de melige stroop afdruipt’, is een andere manier van formuleren die daarom niet minder waarheid bevat. De teksten zijn al niet erg hoogstaand — "Life goes on, when sunshine comes along" in "My Own Song" of "You, beautiful woman, I love you like a fool. You, crazy young woman, will you turn me on" in "Beautiful Woman" — ze worden bovendien in het meest tenenkrullende Engels gezongen sinds dat van René Artois uit de Britse komedieserie ’Allo ’Allo!. Een plaatsvervangend schaamtegevoel maakt zich meester van de luisteraar.

De muzikale hoogtepunten zijn die waarin de Fransman het tempo opdrijft en het geluid van de synthpoprevival oproept, u herinnert zich ongetwijfeld de griezelig hippe groepjes Ladytron en Zoot Woman, die enkele jaren geleden de synthesizermuziek van Human League in ere herstelden. "Earth" en vooral "TV Destroy" zijn leuke popdeuntjes, die weliswaar zo’n vijf jaar te laat komen om nog relevant te zijn.

Onze Zuiderburen waren nochtans aan een heel sterk jaar bezig. Onder meer Gotan Project, Encre en Cassius zorgden voor meer dan straffe platen. Dunckel weet de trend niet voort te zetten. Aan de Airklassieker Moon Safari kan Darkel uiteraard niet tippen, en dat verwachtten wij ook niet. Maar zelfs het niveau van "Cherry Blossom Girl" of "How Does It Make You Feel?", twee recentere Air-singles, wordt hier niet gehaald.

"Never judge a book by its cover." Toch klinkt Darkel, de soloplaat van Air-babyface Jean-Benoît Dunkel exact als wat je van hem zou verwachten; erg braaf, soft en mat. Te catalogeren onder ’zeemzoete en ongeïnspireerde muzak’.

E-mailadres Afdrukken
 
Darkel
Prototyp/Source / http://www.darkel.info/
www.darkel.info

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST