Banner

The Datsuns

Smoke & Mirrors

Joris Peeters - 20 oktober 2006

The Datsuns komen de puntjes op de i zetten. De Nieuw-Zeelanders — die vrouwenbroeken droegen om rock-’n-roll te zijn — brengen op Smoke & Mirrors weer witheet gitaargeweld aan snelheden die zelfs Schumacher doen zweten.

Het vorige album Outta Sight/Outta Mind kreeg links en rechts de kritiek dat het tegenover het debuut The Datsuns aan energie en puurheid had ingeboet. Ergens was dat normaal. De band tourde haast non-stop en de vermoeide Datsuns werkten vooral on the road aan die altijd moeilijke opvolger. Nieuwe horizonten werden verkend, eigen horizonten werden verbreed. Het resultaat was melodischer, creatiever ook, maar een beetje stuck in the middle, iets waar een aantal fans van het eerste uur op afknapten.

Terwijl de vorige plaat ons af en toe losliet, grijpen The Datsuns ons nu direct stevig bij de ballen. Het duurt welgeteld één nummer voor de eerste snaar van onze luchtgitaar stuk springt. "Who Are You Stamping Your Foot For?" rockt als de beesten, hier worden rockhernia’s aan overgehouden. Hoewel het al hun derde album in vier jaar tijd is, namen de heren Datsun ditmaal wel hun tijd. Het zijn niet langer rookies en we worden op een goed gefundeerd geluid getrakteerd dat teruggrijpt naar de intensiteit van hun debuut maar toch ook voldoende ruimte laat voor enkele vernieuwende elementen.

In "System Overload" bijvoorbeeld horen we subtiele synthgeluiden. Que? Bij een oerrockgroep als The Datsuns? Toch wel. Volgens Christian wilde de groep new wave proberen te spelen, maar daar werden al snel wat anabole rocksteroïden in geïnjecteerd. En die synths, die worden door een gitaarversterker getrokken, of wat dacht u. Van hetzelfde laken een broek: "Waiting For Your Time To Come", hoewel net iets minder geslaagd. Verwacht trouwens geen futuristische klanken, tijdens "Stuck Here For Days" staat er een orgel op de achtergrond te briesen.

Nog op ons lijstje met niet alledaagse Datsuns-associaties: een gospelkoor. Al dat gitaargeweld krijgt af en toe wat vocaal tegengewicht, zoals in "Maximum Heartbreak" of "Too Little Fire". Een erg geslaagde zet, en een die er zonder die twee eerste albums wellicht nooit gekomen was. De band evolueert, maar met zijn roots sterk in het achterhoofd. Dat is ook heel duidelijk hoorbaar in "All Aboard": een gospelkoor met tamboerijn, dat rugdekking geeft aan vettige southern slidegitaargeluiden. Een mix van (voor The Datsuns) nieuwe elementen, die niet alleen voor afwisseling maar ook voor een erg solide sound zorgen.

Dat het ook old school kan, wordt bewezen met een metalsound uit de oude doos tijdens "Emperor’s New Clothes". Dit voelt even goed als een broeksknop die losgedaan wordt na een stevige vijfgangenmaaltijd. Weg met dat keurslijf, wij smijten ons! En zoals het de regels van de klassieke rock betaamt, wordt er halfweg het register opengetrokken van een gitaarsolo die lichter ontvlambaar is dan een naaldwoud ergens in Spanje tijdens de zomermaanden. Hell yeah!

Het heilige vuur brandt weer in de stoomlocomotief van The Datsuns. De korte pauze heeft hen goedgedaan, het groen is definitief van achter de oren en de gretigheid druipt ervan af. Op enkele minieme mindere passages na is Smoke & Mirrors een sterke plaat geworden en zal die live aan The Datsuns een goede ambassadeur hebben. Terug de baan op dus! Lock up your daughters and lock up your wives!

E-mailadres Afdrukken
 
The Datsuns

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST