Banner

Hashish

A Product Of

5.5
Maarten Langhendries - 25 augustus 2016

Zelfs in deze tijden van een hernieuwde war on drugs zijn er nog steeds groepen die er gaan doekjes om winden. Hashish heeft er zijn missie van gemaakt de deuren van onze perceptie weer wat verder open te gooien. Spijtig genoeg komen ze daarbij niet echt verder dan een bescheiden kier.

”File Under: Psychedelic, Progrock” staat er klaar en duidelijk op de bio bij A Product Of, debuutplaat van het Zweedse Hashish. Centraal figuur van de band, Stefan Kery, is naast bezieler van het psychlabel Subliminal Sounds ook een obsessief verzamelaar van geestverruimend vinyl die al van in de jaren ’80 aan een stevige collectie aan het opbouwen is. Deze plaat kwam in de eerste plaats dan ook uit op zijn eigen label als een soort hobby-soloproject op kleine schaal met een aantal muzikale vrienden, maar krijgt nu dan toch een bredere release via label Woah Dad!. Dat een goede muzieksmaak niet per sé tot een heel goed album leidt, bewijst hij spijtig genoeg een beetje met deze A Product Of.

Nochtans is de sound van Hashish verre van slecht, ook al voegt het weinig toe aan wat bands eind jaren ’60, begin ’70 al in overvloed deden. De band haalt de mosterd daarbij wel vooral bij het zwaardere psych- en progwerk. Hier dus niet de onschuldige, weelderige popliedjes van de vroege Pink Floyd of de late Beatles, maar wel de pompende muziek van bands als Iron Butterfly, de Grateful Dead omstreeks 1969 en hardere Engelse progrock. Wel injecteert ze daar af en toe een stevige scheut groove in, een beetje zoals A Mountain Of One dat enkele jaren geleden deed om hun zweverige liedjes te kruiden.

Zo begint A Product Of best genietbaar met de funky baslijn van “Fly Away”, doorspekt met futuristische synthesizer en heliumgezangen. Ook het agressievere “The Light” is stevig genoeg om te intrigeren. Daarna zakt de plaat helaas een beetje in elkaar. “Outer Spaced”, “Make It” en “Miracles”: ze blijven leunen op exact diezelfde synths from outer space, maar dat blijft niet boeien. De nummers hebben voor de rest ook weinig extra te bieden en glijden van het ene naar het andere oor zonder veel sporen achter te laten.

Het is pas helemaal op het einde, met “The Light pt. 2” dat Hashish zich herpakt. Een golvende synth die het nummer eens niet dichtplamuurt met ruimtevaartgeluidjes maar het eerder van zijn repetitieve zweverigheid moet hebben. Het kalf is dan echter al half verdronken. Op zich staat de muziek er dus wel, alleen spijtig dat, zoals zo vaak gebeurd bij middelmatige psychedelica, in alle walmen de song totaal verloren gaat. Als Hashish volgende keer echter eens degelijk werk maakt van het songschrijven zelf in plaats van te blijven knutselen aan hoe hun machinerie moet klinken, kan er misschien nog iets moois uitkomen. Afwachten.

E-mailadres Afdrukken
 
Hashish
Colline Noire/Subliminal Sounds / Sonic Rendez-Vous
/www.facebook.com/hashishsounds
www.subliminalsounds.se/hashish

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST