Banner

Darc Mind

Symptomatic Of A Greater Ill

Jurgen Boel - 21 augustus 2006

Geen enkel label is zozeer verbonden met avanthop als Anticon. Het label dat onder meer de soloprojecten van cLOUDDEAD verzorgt, heeft er altijd een handje van weg gehad om hiphop met een surreële inslag een platform te geven. Terwijl de poulains steeds verder wegdrijven van de oorspronkelijke huisstijl, breidt ook het label zelf uit.

Oprichters Sole en Pedestrian lieten op hun albums al een duidelijke voorliefde voor "klassieke" hiphop blijken, maar met Darc Mind is er geen ontkomen meer aan. Symptomatic Of A Greater Ill is immers hiphop pur sang zoals die in de eerste helft van de jaren negentig gemaakt en gesmaakt werd. Het is ook een album dat tussen 1995 en ’97 opgenomen werd en daarna op de planken is blijven liggen toen het label Loud / RCA er opeens zijn handen van aftrok.

In dezelfde periode (1996) stelde DJ Shadow dat "hiphop sucked" door een teveel aan geld, brachten The Fugees het hoogst succesvolle The Score uit en werd het undergroundlabel Rawkus opgericht (o.a. Mos Def en Company Flow). Cynici zagen een kloof ontstaan tussen succesvolle groepen en de underground. Pedestrian gelooft dat Darc Mind een verschil — hoe klein ook — had kunnen betekenen, maar dergelijke stellingen zijn gevaarlijk en neigen het album te zwaar te hypothekeren.

Het duo Kev Roc (mc) en Webb D (aka X-Ray, dj) mogen dan wel chroniqueurs van het leven zijn met een gevoel voor de juiste beat, dat geeft hen nog geen pseudo-Messiaans statuut. Symptomatic Of A Greater Ill is op zichzelf overigens al waardevol genoeg om zelfs tien jaar na dato nog steeds relevant te zijn. Kev Roc is namelijk een getalenteerde mc, wiens lome flow en diepe basstem gelijkenissen vertoont met Gift Of Gab (Blackalicous), Pete Rock, levende legende Rakim (Eric B & Rakim) en voormalig Gangstarr-protégé Jeru The Damaja. Webb D zweert dan weer bij minimalistische tracks met nu en dan een vleugje jazz, opdat de droge stem van Kev Roc ten volle tot zijn recht zou kunnen komen.

"Visions Of A Blur", dat ook op dit album staat, is het enige nummer dat al eerder het daglicht zag, als track op de hiphopsoundtrack Soul In The Hole. Het nummer draagt met zijn vervormde gitaarlick (Edie Brickells "What I Am") en slepende electrodrum de sfeer van het album ten volle uit en roept eens te meer de vraag op waarom er haast tien jaar gewacht diende te worden. Want "U Da One" staat, met zijn iets rijkere invulling, op een gelijke hoogte, net zoals het jazzy "Seize The Phenom" dat bij DJ Krush enkele blazers leent maar er ook enkele verdwaalde pianoslagen en een funky baslijn tussengooit. Kev Roc zelf gaat ook een versnelling hoger en toont aan dat zijn flow ook zonder de haast slome ondertoon weet te charmeren.

"Knights Of The Roundtable" klinkt alsof een opgefokte Wu Tang Clan "Seize The Phenom" onder handen heeft genomen. Daarna wordt meteen gas terug genomen met de jazzy nummers "I’m Ill", "Covert Up" en "Give Me Time". "BMOC" twijfelt nog even maar "Fever Pitch" laat het minimalisme van de vorige nummers definitief vallen. Ook het onderkoelde "Rhyme Zone (Verse)" heeft een intrigerende feel meegekregen, net zoals "Outside Looking In", dat een fraaie afsluiter van het album vormt.

Wanneer een album tien jaar na de release en/of opname nog steeds relevant klinkt, dan kan dit twee zaken betekenen: de stijl van het album is in al die jaren niet geëvolueerd of zelfs gedegenereerd, óf het album zelf is altijd al tijdoverschrijdend geweest. Kwatongen zullen opnieuw beweren dat hiphop al lang niets meer voorstelt maar de kracht en waarde van Symptomatic Of A Greater Ill staat volledig los van welke tijdsgeest dan ook. Loud zag het niet, Anticon gelukkig wel.

E-mailadres Afdrukken
 
Darc Mind
Anticon / http://www.mindbenda.com
www.mindbenda.com

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST