Banner

Nathaniel Rateliff & The Night Sweats

Nathaniel Rateliff & The Night Sweats

6.5
Bjorn Weynants - 16 september 2015

Een folkie die zich plots op soul werpt? Plat opportunisme om een graantje mee te pikken van de soul-revival (zie ook het recente succes van Leon Bridges, Lee Fields of Curtis Harding) of een welgemeende carrièreswitch?

Nu heeft die Nathaniel Rateliff er al wel een parcours opzitten. Opgegroeid in het landelijke Missouri trok hij, na het overlijden van zijn vader in een tragisch auto-ongeluk, als zendeling naar de grootstad Denver. Daar zou hij echter spoedig het bekeren achter zich laten en zich volledig beginnen toeleggen op een muziekcarrière. Sinds 2007 bracht hij een aantal albums uit waarop hij sombere en ingetogen, maar ook weinig opzienbarende, akoestische folkmuziek speelde. Muziek die hem wel een plaatselijke aanhang opleverde, maar verder geen potten wist te breken. En dat bracht hem terug bij een oude droom om een echt soulalbum op te nemen.

Al werd het niet zomaar “een soulalbum opnemen”. Samen met zijn zeskoppige begeleidingsband The Night Sweats kreeg hij immers een contract bij het legendarische platenlabel Stax Records, dat in de jaren ‘60 met onder andere Booker T. & the MG’s (het huisorkest van Stax), Sam & Dave en Wilson Pickett een belangrijk hoofdstuk in de geschiedenis van de soulmuziek schreef. Het resultaat is een album dat behendig gebruik maakt van de soultraditie maar daarin ook een flinke scheut R&B (de originele variant weliswaar, niet het gladde hedendaagse afkooksel) weet te injecteren met muziek die refereert aan Van Morrison, Sam & Dave en Otis Redding en daar een eigen brouwsel van weet te maken.

In de opener “I Need Never Get Old” maakt Rateliff meteen duidelijk dat dit geen album is voor zoutzakken. In deze opzwepende intentieverklaring (genre “je bent zo jong als je je voelt”) zorgen de blazers voor een swingende start. De meest opvallende song van het album is de single “S.O.B.”. Dit op ritmisch handgeklap drijvend nummer klinkt als een hedendaagse versie van de prison hollers zoals Alan Lomax ze in de jaren ‘40 opnam in de gevangenissen van Mississippi en Louisiana. Ondanks de beladen thematiek -- alcoholisme en afkicken -- brengt het zo’n energie over dat stilzitten op dit nummer geen optie is. Maar dat de band ook met rustige nummers weet te overtuigen tonen ze in “Trying So Hard Not To Know” -- soul meets rock --, het contemplatieve “Waiting Time” of het van een heerlijk relaxte groove voorziene “Shake”. Met “I’d Be Waiting”, waar de muzikale begeleiding zich beperkt tot een eenvoudig gitaarmotiefje vergezeld van de occasionele drumslag, weet Rateliff ook als balladeer te overtuigen. Als zanger weet Rateliff evengoed met verve zijn streng te trekken, gezegend als hij is met een stem die kan tekeergaan als een krachtige orkaan maar evengoed als een zacht briesje voor verkoeling kan zorgen.

Hoewel Nathaniel Rateliff & the Night Sweats nergens minder dan goed is, kunnen er toch een paar kanttekeningen bij geplaatst worden. Soms klinkt de muziek zo retro (“I’ve Been failing”, “Thank You”) dat je je afvraagt of je niet naar een outtake van pakweg Otis Redding zit te luisteren. Een goeie outtake, dat wel. En ondanks de beperkte speelduur (ongeveer 38 minuten) heb je soms het gevoel dat het allemaal wat op elkaar begint te lijken. Maar laat dat de pret niet drukken want het spelplezier op het album werkt aanstekelijk. Het zou ons dan ook niet verbazen dat de band live een geweldig feestje op poten kan zetten.

Nathaniel Rateliff & the Night Sweats spelen ten dans op 13 oktober in de AB Club in Brussel.
E-mailadres Afdrukken
 
Nathaniel Rateliff & The Night Sweats
Stax / Caroline / 2015
www.nathanielrateliff.com

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST