Banner

Kaada

Music For Moviebikers

Jurgen Boel - 11 augustus 2006

"De muziek mag worden opgevat als de soundtrack bij een imaginaire film." De uitspraak is een dooddoener geworden waarmee instrumentale groepen hun muziek zelf omschrijven of waarmee anderen het al te graag proberen te omvatten. Maar wie enkele van die groepen na elkaar beluistert, kan maar één ding besluiten: ze hebben allemaal dezelfde (imaginaire) film gezien.

Met Music For Moviebikers beoogt de Noor John Kaada eigenlijk hetzelfde, maar toch zet hij een neus naar de vele ongeïnspireerde bands die vooral elkaar beïnvloeden en / of kopiëren. Want Kaada speelt leentjebuur bij de grote en minder grote filmcomponisten en schakelde een tweeëntwintigkoppig orkest in om zijn ideeën te vertalen naar muziek. Momenteel plant hij zelfs een tour met een even groot orkest om zo de songs ook live te kunnen brengen.

Denk echter niet dat Kaada een wereldvreemde componist is die per toeval op Ipecac beland is, of dat Music For Moviebikers het wonderbaarlijke debuut is waarmee hij naar buiten treedt. Nadat hij een tijdlang lid was van Cloroform, werkte Kaada effectief aan een eerste soundtrack en bracht hij daarnaast zijn eerste album uit, met de nodige ironie Thank You For Giving Me Your Valuable Time. In 2004 verscheen niet alleen zijn tweede soloalbum MECD, maar ook Romances, een meer dan geslaagde samenwerking met Mike Patton.

Op de vorige twee albums, maar ook bij die samenwerking, gooide Kaada vooral muziek uit de jaren vijftig en zestig op een hoopje met elektronica en rock en componeerde hij op basis daarvan zijn eigen tracks die niet alleen bizar klonken maar ook en vooral het talent van de Noor blootlegden. Op het veel rustigere Music For Moviebikers gaat het er gemoedelijker aan toe, maar in essentie is Kaada nog geen haar veranderd, hij kleedt het alleen wat luchtiger in.

Door resoluut voor een klassiek aandoend instrumentarium te kiezen, legt Kaada zichzelf deze keer enkele beperkingen op die hem dwingen origineler uit de hoek te komen. Op het eerste gehoor vormen de songs een mooi geheel dat vooral als achtergrondmuziek dient, maar bij een aandachtige beluistering valt de rijkdom pas echt op. De strijkers creëren hoe dan ook een melancholische ondertoon die een album lang volgehouden wordt. De menselijke stem wordt, op "Mainstreaming" na, vooral ingeschakeld als een instrument en dient in de eerste plaats dan ook om bij te dragen tot het geheel.

Binnen het dromerige geheel valt het moeilijk een enkele song eruit te pikken, al springt "Mainstreaming" er sowieso uit doordat dit het enige nummer is waarbij de menselijke stem niet alleen ondergeschikt is aan de melodielijn. Met zachte stem wordt het gedicht van de 9e-eeuwse Sidna Ali the Moslem gezongen: "Whoever seeks me finds me / Whoever finds me knows me / Whoever knows me loves me / Whoever loves me I love / Whomever I love, I kill".

Music For Moviebikers toont nogmaals aan hoe veelzijdig Kaada wel niet is, zijn verleden als componist voor filmsoundtracks komt overduidelijk naar voor in dit album dat evengoed dertig jaar geleden geschreven kon zijn voor een aanstormend talent dat wars van alle conventies en platgetreden paden wél een hopeloos romantisch maar ook beklijvend liefdesverhaal zou inblikken. Dit is een imaginaire film die we maar al te graag voor ons geestesoog laten afspelen. En weet u, het wordt met elke beluistering gewoon mooier.

E-mailadres Afdrukken
 
Kaada
Ipecac/Southern / http://www.kadaa.no
www.kadaa.no


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST