Banner

Kate Miller-Heidke

O Vertigo!

1.0
Tom De Moor - 23 maart 2015

De voormalige Australische operazangeres rukte zich voor haar jongste popplaat los uit de wurggreep van het major label. Spijtig genoeg vergat ze het statement kracht bij te zetten met haar materiaal.

Na een klassieke scholing begon de Australische Miller-Heidke haar carrière in opera, maar ze leek haar spreekwoordelijke ei beter kwijt te kunnen in alternatieve pop en maakte daar haar voornaamste broodwinning van. Na drie aan de andere kant van de bol succesvolle platen bij Sony, rukte ze zich los van wat ze zelf beschreef als een “corporate juggernaut” en liet ze plaat nummer vier financieren via een Pledgemusic-campagne. Dit verhaal lijkt een happy end te krijgen met een juweel van een plaat die avontuur en métier een stevig potje laat stoeien, maar wie daar ondertussen zat naar te watertanden, is eraan voor de moeite.

Miller-Heidke zet het album in met “Offer It Up”, dat begint als St Vincent in een frivool kerkkoor, maar al snel afslaat naar de verkeerde kant van de jaren negentig en eindigt in een kruising van Alanis Morissette en The Corrs. Doorheen O Vertigo! blijft ze terugblikken naar de recentere populaire muziekgeschiedenis, waardoor het materiaal onmogelijk als verfrissend gelabeld kan worden. Hier en daar kan de nostalgiefactor nog eens een mager grijnsje opwekken, zoals in de foute ballade “Share Your Air”, een guilty pleasure, niet toevallig met een gastoptreden van Passenger om de Night Of The Proms-factor nog wat op te drijven. “Yours Is The Body” katapulteert je terug naar de tijd waarin Enya en volgelingen alternatieve pop in New Age onderdoopten. Aardigheidjes zijn het, maar ook niet meer dan dat, en al zeker niet met een hoge herbeluisterfactor.

De klassieke achtergrond uit de biografie lijkt ook alweer een meerwaarde te garanderen, maar werkt Kate eerder tegen. Waar iemand als Shara Worden deze kan inzetten om haar songs op een indrukwekkende wijze verder te laten doorbloeden, springt Miller-Heidke er te artificieel mee om, waardoor hij de nummers eerder naar beneden trekt dan bonter inkleurt. In het titelnummer klinken de toonladders als een duffe operettezangeres op klasbezoek in de lagere school. Op het hele album klinkt haar vocale gymnastiek eerder als een oefening tot stemopwarming in plaats van een verrijking voor de nummers. Het zeemzoete “What Was I To You” wordt bijvoorbeeld nog een gradatie erger door het kunstmatige toontje waarop het gezongen is. Laten we het beschrijven als de meligere versie van Kate Winslets “What If” en hopen dat daarmee genoeg gezegd is.

De luchtige zijstapjes van de plaat vormen de betere momenten van het album. Met zijn vroege Ting Tings-kantje passeert “Drama” aardig de revue en ook de trip down memory lane naar de poprock van begin jaren negentig “Jimmy” tovert nog even een gemeende glimlach op je lippen. Al bij al is dit echter een plaat die meer irriteert dan entertaint en luttele minuten na het beluisteren waarschijnlijk al uit je geheugen en je iTunes-catalogus verwijderd is.

E-mailadres Afdrukken
 
Kate Miller-Heidke
Cooking Vinyl / V2 / 2015
www.katemillerheidke.com

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST