Banner

Douglas Dare

Whelm

7.5
Toon Heylen - 19 juni 2014

Nee, de pianoballad is nog steeds niet dood. Ondanks verwoede pogingen van Tom Odell en andere Birdy’s om ze van al haar geloofwaardigheid te ontdoen en tot schandvlek van de huidige popmuziek te degraderen, is er nog hoop. Tot de nieuwe lichting wonderboys mag je Douglas Dare rekenen, een klassiek geschoolde pianist die er in slaagt zijn fijngevoelige songs uit de plakkerige klauwen van het melodrama weg te houden.

Al scheelt het hier en daar niet veel, daar zijn we eerlijk in. Dare is het soort schuchtere poëet dat zijn lief en leed bij voorkeur alleen met zijn pianoklavier deelt, dan heb je niet veel nodig om de cheesy kant op te gaan. De teksten van deze negen songs (exclusief de instrumentale titeltrack) staan trouwens niet in een simpel boekje gedrukt, maar in een bijgevoegd, piepklein gedichtenbundeltje met als titel ‘Nine Poems’. Een veelzeggend detail.

De stem van Douglas Dare roept snel vergelijkingen op met de tenor van Rufus Wainwright, en neigt evenzeer snel naar dramatische uithalen. Maar zo ver komt het nooit echt, want Dare weet zijn poëzie zo te verpakken dat Whelm nooit vervalt in goedkoop sentiment. Grillige ritmewisselingen, onheilspellende stiltes en aartsdonkere beats leiden Dare steeds af de makkelijkste weg, op zoek naar obscure zijpaden. Dare laat de clichés aan anderen over en blijft netjes uit de comfort zone die popmuziek vandaag is.

In het eerste deel van het album houden de beats zich nog gedeisd, met louter subtiele elektronische begeleiding voor de pianoakkoorden. Maar na het instrumentale middenstukje “Whelm” luidt “Unrest” letterlijk het onrustige tweede hoofdstuk in. Een knetterende bass wringt zich door de neoklassieke piano heen en schudt het album abrupt wakker. “Lungful”, het enige nummer dat Dare opviste uit zijn Sven Hours EP uit 2013, valt op door zijn stuiterende hand claps en golvende pianoakkoorden, die elk hun eigen weg blijven gaan zonder elkaar voor de voet te lopen. Bij het duo “Whitewash” en “Swim” drijft Dare de spanning geduldig op tot het laatste kwart, om ze uiteindelijk bruut neer te halen, als de eerste bliksemschicht van een zwoel warmteonweer.

Whelm is een erg fraai eerste album geworden, waarop Douglas Dare vanuit zijn jongenskamer wellicht lang heeft kunnen broeden. Maar de vraag die nu al opspeelt, is of zijn succesformule niet te eenzijdig is om te blijven boeien. Met zijn penetrante, melancholische stem en zijn prachtig pianospel laat Dare heel wat talent horen, maar de songs hangen zodanig vast aan dezelfde structuur, dat Whelm variatie mist en wat voorspelbaar wordt. Hij tokkelt bovendien zodanig op dezelfde gevoelige snaar, dat je het met de tristesse van deze bebrilde knul aan het eind van afsluiter “London’s Rose” wel wat gehad hebt. Zeker geen perfect debuut dus, maar in Whelm zit meer dan voldoende schoonheid voor een verdiende onderscheiding.

E-mailadres Afdrukken
 
Douglas Dare
Erased Records / Konkurrent
douglasdare.com

Recensies:
Seven Hours EP

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST