Banner

Douglas Dare

Seven Hours EP

7.5
Toon Heylen - 22 januari 2014

Wij zouden ze geen verse gemberthee willen trakteren, de schuchtere hipsters die op een zolderkamertje het beste uit hun klassieke piano-opleiding proberen te halen door hun klavier aan een drumcomputer te koppelen. Dat is in wezen ook wat Douglas Dare op zijn eerste EP doet, maar toch geeft Seven Hours redenen genoeg tot grote verwachtingen.

Deze Londense snaak heeft namelijk een tenorstem die bij zijn treurende pianomelodieën past als het schijfje komkommer in uw gin & tonic, en bovendien weet hij met wispelturige ritmes en donkere drumbeats een sfeer te creëren die dat duistere zolderkamertje ver overstijgt. Dare is een eigenzinnige singer-songwriter die zijn bij elkaar geschreven stukjes poëzie ophangt aan stuiptrekkende pianoakkoorden en subtiele flarden elektronica, maar alles beheerst bij elkaar houdt. De vier nummers op deze EP gooien de vergelijkingen met de pianosongs van James Blake en de melancholische stem van Rufus Wainwright of Antony Hegarty recht in je gezicht, maar toch hoor je dat deze bebrilde knul helemaal zijn eigen kant op gaat.

Als zoon van een pianolerares schudde de kleine Douglas al notenbalken uit de vingers toen zijn klasgenootjes er nog mee in de plasticine of de vingerverf zaten, maar echte songs begon hij pas te schrijven op zijn negentiende. Zwaarmoedige teksten had hij in zijn puberjaren voldoende neergepend, daar giet hij nu melodieën over die versnellen en weer vertragen, opstuiten en van links naar rechts botsen. Opener “Seven Hours” is een tekenend visitekaartje - een duistere ballad die openbreekt wanneer het ritme door elkaar wordt gegooid door een elektronische drumbeat. De combinatie van die scherpe elektronica met de zuivere akoestische piano en de vaak lo-fi opgenomen zanglijnen, geven de songs een gevoel van intimiteit, alsof je op dat kamertje naast hem aan de recorder zit. Ook “Scars” start ingetogen, maar bloeit open wanneer een dramatische tweede stem in de achtergrond opdoemt. In “Lungful” houdt Douglas Dare de laagjes die hij op elkaar legt flinterdun, al passen ze nooit echt mooi op elkaar. Elektronische handclaps botsen tussen de pianoakkoorden door, maar elkaar in de weg lopen doen ze nooit.

De referenties aan James Blake zijn zoals gezegd evident, maar in tegenstelling tot zijn stads- en generatiegenoot houdt Douglas Dare zijn universum liefst zo klein mogelijk. Geen groteske uitbarstingen of loodzware bassen, maar persoonlijke teksten en intieme melodieën. Zo snel als bij Blake zal het bij Douglas Dare misschien niet gaan, maar dit prachtige visitekaartje kan alvast tellen.

E-mailadres Afdrukken
 
Douglas Dare
Erased Recors / Konkurrent
douglasdare.com

Recensies:
Whelm

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST