Banner

Kashmir

E.A.R.

6.5
Laurent Mertens - 12 mei 2013

Het zou ons geenszins verbazen moest de groepsnaam u onbekend in de oren klinken, nochtans is Kashmir allesbehalve aan zijn proefstuk toe. De in thuisland Denemarken wereldbekende groep schrijft immers na niet minder dan 22 jaar carrière met E.A.R. langspeler nummer zeven in hun discografie.

Wie gevraagd zou worden de groep in één zin samen te vatten, zou kort door de bocht vliegend kunnen antwoorden met: de Deense Interpol, overgoten met een beetje van U2's stadion sound. Het mag in dat opzicht niet geheel toeval heten dat het in het buitenland meest gekende album van dit kwartet vooralsnog het uit 2005 daterende No Balance Palace is, ongetwijfeld de periode waarin de Interpol-hype niet op kon. Dat zwaargewichten David Bowie èn Lou Reed – alstublieft – hun kleine steentje hebben bijgedragen aan die plaat zal ook wel geen slechte reclame geweest zijn.

Let wel, we staan erop dat dit enkel geldt als quick and dirty introduction, en dat wie beslist zich wat verder te verdiepen snel zal merken dat de pot meer weet te schaffen dan dat. Ook deze nieuwe telg weet zich weer mooi een eigen smoel aan te meten. Wat blijft zijn de vaak behoorlijk hoge regionen waar zanger Kasper Eistrups stem regelmatig in vertoeft, het gezapige drumwerk, de typerende gitaarmelodieën, en de in het algemeen aardig relaxte sfeer. Voor een hoge gemiddelde BPM-waarde en nummers onder de vijf minuten moet u elders zijn. Relatief nieuw, of toch zeker prominenter aanwezig dan ooit, zijn dan weer de synthesizers.

Wat het positieve nieuws betreft, kunnen we alvast geruststellen dat er weer een paar zeer aangename nummers te rapen vallen, met een notoire uitschieter of twee. Ook de artwork is van voortreffelijke kwaliteit, wat de aanslag op de portefeuille toch altijd wat extra verzacht. Minder positief is hoe de individuele bouwstenen tot een geheel gestapeld zijn dat niet altijd goed lijkt te weten wat het juist wil zijn.

Het album begint met een passende opener met pulserende synthesizer baslijn en dromerige sfeer. De valium-vibe wordt nog twee nummers lang aangewakkerd om al meteen te culmineren in het dieptepunt van de plaat: de manische crowdpleaser, inclusief obligaat meezingbaar refrein, "Seraphina". Nog nooit hebben we iemand zo vrolijk "Then I was at your funeral/With my best friend" horen zingen, en maar goed ook.

Direct daarna belanden we plotsbij het gitzwarte en eenzame hoogtepunt "Milk for the Blackhearted". Het lijkt wel of de eerdere overdaad aan valium voor een acute depressie zorgde, met een stevige stemmingsbreuk tot gevolg. Desondanks krijgt de luisteraar tot dusver de indruk met een daadwerkelijk album te maken te hebben, een gevoel dan van hier af aan echter onherroepelijk de mist in gaat.

Eerst wordt de vaart té ver en té lang teruggedrongen met een wazige, atmosferische instrumental, die dan weer overgaat in het bouncy "Purple Heart". Lijkt dit nummer eerst nog een soort van tweede luik te openen, blijkt het uiteindelijk uit te geven op een meer dan acht minuten durende "Pedestals", waarvan de eerste vijf minuten alweer uitgemaakt worden door wazig, en ditmaal zelfs saai, arty-farty gefrunnik dat de luisteraar wederom helemaal uit zijn trip haalt.

De rit wordt vervolgd met een nummer dat alle kenmerken van een afsluiter uitwasemt, maar u ook ditmaal in het ootje neemt, en uiteindelijk plaats ruimt voor hoogtepunt nummer twee, "Foe to Friend", dat grotendeels gekenmerkt wordt door zijn geënerveerde baslijn. Deze opstoot aan adrenaline wordt dan weer onmiddellijk bekoeld door nog een pilletje valium in de vorm van de titeltrack, gedragen door een koor bestaande uit de kinderen van de muzikanten. Die weven een achtergrondtapijt uit de letters van de titel, alvorens ze op de voorgrond te komen scanderen. Ralph Fiennes’ Voldemort lijkt hier bovendien een gastrol te hebben.

Aan de finish worden we geheel onverwacht getrakteerd op een kort, hoofdzakelijk akoestisch nummertje waarin Eistrup even op een voorts volstrekt a-politiek album beslist wat tegen de politieke elite te gaan pissen ("It's funny how we believe/That we all take part in democracy/When decisions are made by nine old morons"). Op zich een geestig, en helaas ook waarachtig nummer, daar niet van, maar ook hier weer ontgaat de link met het voorgaande ons toch een beetje.

Kortom, er zijn genoeg kwalitatieve ingrediënten aanwezig, maar de mayonaise lijkt niet helemaal te willen pakken, wat voor een op zijn zachts gesteld gefragmenteerde luisterervaring zorgt. Begint het album nog op consistente wijze, dan verliest het redelijk snel zijn weg, en wordt het meermaals getergd door overdreven lang uitgesponnen spielerei die de vaart er helemaal uithaalt en de gehele rit voorziet van een reeks onaangename ezelsruggen. Binnenwegen nemen is dan ook de boodschap.

E-mailadres Afdrukken
 
Kashmir
Columbia / Sony Music Entertainment / Sony Music Entertainment
www.kashmir.nu

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST