Banner

Chichei Hatakeyama

Minima Moralia

Tom Viaene - 22 maart 2006

Het debuut van de jonge Japanse componist Chichei Hatakeyama (1978) is een oefening voor het geduld en een stimulans voor de verbeelding. Ga op je rug liggen in je woonkamer net voor je gaat slapen en laat het allemaal over je heen gaan. Minima Moralia is een zoemend licht dat blijft schijnen in de decors van je dromen en biedt een tegenwicht voor de knipperlichten van de hapklare popmuziek.

Je zit op een sloep in het midden van de oceaan. Het is pikdonker. Je hoort enkel nog je ademhaling en met huiver denk je terug aan de storm die zonet voorbijraasde. Uit de geluidsboxen, uitgestald op de voorsteven, vloeien geluidsparels, een voor een en zelden overhaast, in een rimpelloos wateroppervlak. Het firmament wordt gevuld met lichte continue vibrafoontonen, flarden van elektrisch en akoestisch gitaarspel en digitale geluidstexturen. De omgeving is er vreemd en vertrouwd tezelfdertijd, wat ervoor zorgt dat je afwisselend van de omhelzing in de eenzaamheid valt. Op elke poging tot integratie volgt een groter gevoel van verloren zijn. De natuur confronteert ons, niet alleen met ’de’ natuur, maar ook met onszelf.

In elke song zit de huiver voor het onbevattelijke of het onzegbare. Met zijn titel, Minima Moralia, verwijst Hatakeyama eerder naar de meditaties van Theodor Adorno dan die van Ludwig Wittgenstein. Deze aforistische muziek peilt in de diepte ("Beside A Well") en roept vragen op omtrent de eenheid en authenticiteit van geluiden en het zelf. De Japanner probeert momenten vast te houden en rijgt gedeeltelijke ervaringen aan elkaar zonder een duidelijk, afgerond geheel te willen presenteren. Aanzetten tot melodieën zijn er nauwelijks. Hatakeyama is meester van zijn eigen ’moraal’ wanneer hij de luisteraar verleidt tot de gedachte van een herkenbare melodie. Want even snel vervloeit de colonne van parels en zeepbellen met de zachte vernieling van een rivierstroom ("Starlight Reflecting On The Surface Of The River") of een rustige mars ("Towards A Tranquil Marsh").

Dit minimalisme, dat zonder drums of beats bestaat, is resultaat van een eindeloos bijschaven en op punt stellen van computerprogrammering en het verknippen van live perfomances. Het knappe is dat het allemaal heel natuurlijk blijft. De luisteraar is overladen met nachtelijke geluiden, en in die schermerzone is ’de’ mens ertoe geneigd zijn eigen verhaal te scheppen. Met Hatakeyama moet je wel gaan nadenken over de verstilde momenten van je dagelijkse leven.

E-mailadres Afdrukken
 
Chichei Hatakeyama
Kranky / www.chichei.org
chei.org
nky.net; www.southern.net

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST