Banner

Dakota Suite

An Almost Silent Life

4.5
Tom De Moor - 01 januari 2013
p>Melancholie blijft zijn religie, maar na vijftien platen durft Chris Hooson aka Dakota Suite toch al eens wat licht door zijn duisternis laten schijnen. De luisteraar keert met een minder zware existentiële crisis, maar ook een knagend gevoel in de buikholte weer.

Na het indrukwekkende The Side Of Her Inexhaustible Heart kon notoir veelschrijver Hooson zijn werk niet verder vertragen. Hij begon zich te bezinnen over songstructuren en nam de nummers van zijn jongste plaat in verschillende gedaantes op. Het eindresultaat wordt nog steeds gekenmerkt door een simplistische spaarzaamheid qua instrumentatie, hoewel er toch verschillen merkbaar zijn.

We horen een pak meer gitaar op An Almost Silent Life, en wel van het zacht meanderende soort. Nummers als “I See Your Tears” en “Lumen” hadden niet misstaan op Finks Distance And Time. Dat akoestische geluid gaat nog een stapje verder in de titeltrack, waarin Hooson zich voor het eerst als een singer-songwriter pur sang profileert. Dit gezapig voortkabbelen geeft de plaat een opvallend rustgevend effect, maar laat de nummers monotoner klinken en maakt ze op den duur ook onderling inwisselbaar. In de tweede helft van de plaat neig je meermaals te gaan checken of ze niet terug naar start gesprongen is. Vreemd dat een man wiens credo “less is more” is dat niet toepast in zijn tracklist.

Hooson richt zich nog steeds in quasi elke song tot zijn vrouw Joanna, die ook deze keer weer voor het atmosferische artwork zorgde. We zijn er nog steeds niet uit wat voor relatie ze precies hebben, maar bij de simplistische openhartigheid van de lyrics voel je je soms nog steeds een voyeur. Het effect wordt afgezwakt door het luchtigere geluid van de plaat. In “If You’ve Never Had To Run Away” blijft de melancholie, maar klinkt ook hoop. Na de nachtelijke, desolate klank van de voorgangers hoor je hier de zon opkomen. De spaarzame instrumentatie blijft Hoosons kracht: rustige piano, zware cello op de achtergrond; sfeerschepping staat voorop, grootsheid wordt niet geambieerd. Ondanks de titels voel je ook in de instrumental “Wanneer De Pijn Ons Doet Scheiden” en het prachtig ontluikende “I Recoiled So Violently I Almost Disappeared” zonnestralen priemen. Stop de Kleenex toch maar niet al te ver weg, want broze pianoballades als “Don’t Cry” en “Everything Lies” kunnen je nog altijd doen breken.

Hoosons stem staat meer op de voorgrond dan in vorig materiaal, en ook daar knelt het schoentje. Zijn aangeblazen, fragiele stem complementeert bij momenten de muziek, maar valt in de schijnwerpers toch vaak te dun uit. De nietige biecht tegenover zijn partner “Last Flare From A Desperate Shipwreck” had een grotere impact gehad met meer vocale diepte. Spijtige zaak, want muzikaal is het een prachtnummer, met de blazers en zachte snare drum zijn rijkste compositie in tijden. De vergelijkingen met Mark Eitzel gelden meer dan ooit, maar als zanger moet hij daarin zijn meerdere erkennen.

E-mailadres Afdrukken
 
Dakota Suite

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST