Banner

Daphni

Jiaolong

6.5
Mattias Baertsoen - 01 januari 2013

Wat is de link tussen Simian, Soulwax, Underworld en Daniel Snaith, aka Caribou? Stuk voor stuk ruilden ze in de loop der jaren hun indie-/popnummers in voor een arsenaal aan elektronica en een flinke kwak beats. Met Jiaolong maakt die laatste, ditmaal onder het alter ego Daphni, voor het eerst een volledig album op maat van de dansvloer.

Dat Snaith compleet de kaart van de dansbare vibes trekt, mag niemand nog verbazen. Zijn vorige album Swim was al vrij rechttoe-rechtaan, en gelijktijdig met het uitbrengen van die plaat zette de Canadees zijn eerste stapjes als DJ, aan de zijde van niemand minder dan Kieran Hebden (Four Tet). Toen die laatste Snaith aanbood om een nummer op zijn label Text uit te brengen, ging de bal aan het rollen en was het maar een kwestie van enkele maanden tot er een volledig album zou volgen.

De invloeden van Jiaolong zijn evident, maar de uitkomst durft wel eens verrassen. De plaat vangt aan met "Yes, I Know", een flinke lap deep house met een aanstekelijke stemsample. Dit is het soort nummer dat Fatboy Slim of Armand Van Helden een jaar of tien geleden maakten, vooraleer zij plat op de buik gingen voor de verdorven begeertes van de Tomorrowlandgeneratie.

Op "Ye Ye" lijkt het alsof Daft Punk, aangepord door een lokale Sjamaan, de ceremonie van een rituele bewustzijnsverandering opluistert. Sluit de ogen en verplaats je in een hete zweethut, omringd door een indiaanse stam. De tribale percussie van "Pairs" zet het feestje buiten verder, tot in de vroege uurtjes. De Afrikaanse invloed, en in het bijzonder die van de afrobeat, is op dit album alomtegenwoordig. Zo is het bruisende "Ne Noya" een herwerking van het origineel van de Togolese artiest Cos-Ber-Zam.

In "Jiao" zit dan weer een Oosters motiefje verwerkt. Jiaolong is trouwens vernoemd naar een draak uit de Chinese mythologie die in het water vertoeft, zeg maar de locale Loch Ness. "Agora" is het meest donkere nummer van de plaat en roept herinneringen op aan het kille Border Community-geluid van Nathan Fake en James Holden. Met zijn verschillende lagen, die plots opduiken om niet veel later weer zacht weg te sluipen als een dief in de nacht, leunt het nummer ook het dichtste aan bij de natuur van Swim.

Naar eigen zeggen zou Snaith deze nummers stuk voor stuk in de namiddag in elkaar gestoken hebben, om ze 's avonds in zijn sets te integreren. Het album kent dan ook een enorme drive en de drang naar het feestgevoel van de clubs spat ervan af. Het spontane Jiaolong valt in geen enkel opzicht te vergelijken met het precisiewerk dat Snaith tentoon spreidde op Swim en Andorra. Dit album is met een compleet ander doel gemaakt en zal het Radioheadpubliek, dat hem volgt sinds hij met zijn liveband het voorprogramma van het vijftal uit Oxford verzorgt, wellicht maar matig plezieren.

Maar tegelijk hoeft de term zijproject hier geen vieze bijklank te krijgen. Daphni staat wel degelijk zijn mannetje en houdt het fris door zijn analoge en erg bevlogen benadering. Het is nu maar de vraag of Daniel Snaith nog zal teruggrijpen naar (de aanpak van) zijn andere alter ego's, te weten wat er van Simian en Soulwax geworden is. Benieuwd!

E-mailadres Afdrukken
 
Daphni
Jiaolong / N.E.W.S.
www.caribou.fm


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST