Banner

Kathleen Edwards

Voyageur

5.0
Nout Van Den Neste - 09 december 2012

Canadese singer-songwriter Kathleen Edwards heeft deze lente een nieuwe plaat uitgebracht. Geen potige country-rock deze keer, maar sfeervol klinkende liedjes over hartzeer onder invloed van producer en nieuwe vriend Justin Vernon (Bon Iver). Het klinkt veelbelovend, toch is het resultaat teleurstellend en verwarrend.

Het begint nochtans niet slecht: “Empty Threat” komt op kousenvoeten binnen, doet qua tempo vaagweg denken aan “Something to me” van Tift Merritt maar heeft niets van diens kwetsbaarheid en zakt vervolgens ineen als het refrein openbarst: “I'm moving to America/It's an empty threat”. Het klinkt nochtans mooi, die rinkelende gitaren, dat harmonieuze koortje, maar het blijft niet aan de ribben kleven. Waarom moet ze dat zinnetje zo vaak herhalen om een refrein te hebben en wat is nu precies een “empty threat”?

Je zou denken dat een echtscheiding en een nieuwe producer (én vriend) niet alleen een nieuw geluid maar ook een inhoudelijk diepgaande plaat zouden opleveren na een tumultueuze periode. Vreemd genoeg is het net dié introspectieve, sfeervolle (lees: brave) aanpak die de achilleshiel is van Voyageur. Haar vorig album uit 2008, Asking For Flowers, kon zich meten met het allerbeste van grootheden als Lucinda Williams (zie Car Wheels On A Gravel Road). Het titelnummer getuigde bijvoorbeeld van een groot inlevingsvermogen dat net zulke rake klappen aan de luisteraar uitdeelde als de vertelster in kwestie van haar vriend kreeg. Met andere woorden: het was aangrijpend.

Hier slaagt ze er echter niet in om met dezelfde diepgang haar eigen wel en wee te bezingen. Het is ook vaak niet duidelijk waar een liedje nu precies over gaat. Of wat te denken van een refrein dat zich door een tot vervelens toe herhaalde zin als “Every time/I don't need a punch line” in “Chameleon/Comedian” sleept? “Change The Sheets” drijft het tempo broodnodig op maar struikelt vervolgens weer door het wat clichématige “Change the sheets and then change me”. Ook muzikaal is het niet dat: de band zou in lichterlaaie moeten staan, maar de gitaren klinken dof en ingehouden. De woede druipt van haar stem en toch heeft het lied niet meer kracht dan een slechtgehumeurde kitten.

Soms werkt Voyageur wél. Met name “House Full Of Empty Rooms” klinkt verlaten: er is iemand definitief vertrokken en ze staart naar de deur zonder te weten waar het heen moet. Hier draagt de ruimtelijke productie van Justin Vernon bij aan de sfeer: echo's van stemmen, een orgeltje, gedempte piano's en een vederzacht gitaartje creëren een delicate diepte. Toch blijf je als luisteraar op je honger zitten: hoe mooi ook, het heeft niet dezelfde impact van haar vroegere werk zoals “Alicia Ross” of “Old Time Sake” uit Back To Me.

Na “House Full Of Empty Rooms” zakt de plaat helemaal in tot een grijze massa zichzelf voortslepende midtempo liedjes zonder dat het ooit nog goed komt. Wat voor erotische spanning het flauw smakende “Mint” ook pretendeert op te bouwen, wordt volledig onderuit getackeld door de “shalala” in het refrein. “Sidecar” is een schijnbaar gedreven nummer op zoek naar een boeiende melodie én tekst, of wat moet je anders met vage onduidelijkheden als “You and I will be sidecars/There to chase down the hard stuff”? In godsnaam Kathleen, hou die gouden regel van creatief schrijven in gedachten: show, don't tell!. En gebruik alsjeblief enkel autometaforen als je Bruce Springsteen heet.

Het is een vreemd beestje, deze Voyageur. Het is een introspectief album dat oppervlakkig klinkt, de productie wil sfeervol zijn maar is té licht en tam om meeslepend te zijn. Voyageur klinkt bovenal als een plaat die op zoek is naar een bestemming en nergens aanmeert. Het is een plaat die zo met zichzelf bezig is dat je je als luisteraar door de vele hermetische teksten vaak buitengesloten voelt. Op afsluiter en zoveelste sleper “For The Record” zingt ze met Norah Jones op de achtergrond nogal pathetisch: “So hang, hang me up on your cross/For the record, I only wanted to sing songs”. Op zich is dat prima, enkel liedjes willen zingen, maar mag het de volgende keer toch met ietsje meer hart en ziel?

E-mailadres Afdrukken
 
Kathleen Edwards

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST