Banner

Damageplan

New Found Power

Jan Bleyen - 05 april 2004

Dat Pantera, topmetal-act van de jaren ’90 definitief dood en begraven is, werd de voorbije maanden duidelijk wanneer de metalgemeenschap zowel een The Best Of als een paar wederzijdse scheldinterviews van de ex-leden te slikken kreeg. Eén helft van wat ooit Pantera was, brengt nu als Damageplan New Found Power uit.

Damageplan is gegroepeerd rondom het Texaanse Abbott-broederpaar dat in Pantera als drumkanon Vinnie Paul en gitaarwonder met rode baard Dimebag Darrell voor de meest smakelijk brutale ritmes en melodieën wist te zorgen. Eerder al wist de andere helft van Pantera - bassist Rex en zanger Philip Anselmo - zich in post-Pantera-tijden te herenigen met sludge-metalgroep Down, en diezelfde Phil Anselmo is vandaag de spil van Superjoint Ritual. Het is vanuit die twee kampen dat er de laatste tijd nogal met wat modder geslingerd wordt. De fans staan erbij en kijken er naar, al dan niet kanten kiezend.

De tweede vijftig percent die Damageplan uitmaakt, bestaat uit bassist Bob Zilla (officieel Bob Kakaha) en zanger Pat Lachman, ooit nog in Rob Halfords solo-band. Spijtig genoeg loopt het nét met deze helft van Damageplan, en dan vooral met de zang, wel eens scheef op New Found Power. Lachman heeft enkele aardige zangmelodieën achter de tong steken, maar hij mist het gevoel voor ritme dat zo essentieel is bij de riffstructuren die Dimebag Darrell al jaren zo knoerthard weet neer te leggen; iets wat Phil Anselmo instinctief duidelijk beter aanvoelde.

Wie de eerste drie tracks op New Found Power — "Wake Up", "Breathing New Life" en de titeltrack — achter de kiezen heeft, kan onmogelijk ontgaan dat zowel Dimebag als Vinnie Paul hun kunstjes nog steeds meesterlijk beheersen, en dat er zelfs nog wat dynamiek aan hun spel toegevoegd is. Dat het tekstueel en qua pure brutaliteit een tik minder is dan bij hun vorige groep, wordt daarbij jammerlijk ook direct duidelijk: hoewel hij er vaak genoeg rechtstreeks op zit , haalt Lachmans zang af en toe de vaart compleet uit het duivelse gestamp van de Abbott-broertjes.

Toch hebben die nummers zeker stuk voor stuk hun hapklare riffmomenten waarvoor Pantera ook garant stond. Daarna zakt het niveau echter af en toe weg naar datgene wat mediocre nu-metalacts ook wel eens op plaat durven gooien. "Pride" is flauw, "Fuck You" gewoon slecht, en zo volgen er nog een paar beestjes. Wel van goeden bloede zijn "Reborn", "Save Me", en "Crawl", een nummer waarbij er rook uit Bob Zillas bas lijkt te komen.

"Blunt Force Trauma" en "Moment of Truth" soppen aan het einde van New Found Power lekker weg, precies omdat de zang van Lachman meer voor dit type tragere nummers gemaakt lijkt te zijn. Naar oude Pantera-gewoonte sluit het album af met een zacht akoestisch nummer. Spijtig genoeg kan "Soul Bleed", ondanks de meerwaarde die Zakk Wylde eraan poogt te geven, niet in de verste verte tippen aan Panteras cover van "Planet Caravan" (Black Sabbath) op Far Beyond Driven of hun eigen "Hollow" op Vulgar Display of Power.

Ondanks alle stoere praatjes in interviews zal Damageplan nog een tijdje rond moeten zeulen met de erfenis van Pantera. Voor een debuutplaat is New Found Power zeker geen mis brokje metal, maar fans van Pantera zullen wellicht met een wrang nasmaakje in de zin van ’er zit meer in’ blijven zitten; een gevoel dat bij de releases van Down veel minder de kop opstak. Willen Vinnie Paul en Dimebag Darrell eens te meer boven de rest van de metalscene uit komen te steken, dan zullen ze volgende keer met wat straffere kost (en een andere zanger?) aan de dag moeten komen, maar die kans gunnen we ze met graagte.

E-mailadres Afdrukken
 
Damageplan
Warner / http://www.damageplan.com/
www.damageplan.com

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST