Banner

Beth Hart

Bang Bang Boom Boom

3.0
Tom De Moor - 06 november 2012

Zoals het de Amerikaanse droom betaamt, veroverde Beth Hart via een talentenjacht een plaats in de schijnwerpers. Nadat ze enkele zware verslavingen overwon, bezingt ze nu met door deze substanties getooide/getekende stem leven en liefde na de tumultueuze jaren.

Ondertussen is ze er meer en meer gaan uitzien als de transseksuele versie van Angelina Jolie en heeft haar succes zich beperkt tot Europa, en dan voornamelijk onze noorderburen, maar die orkaan van een stem waait woester dan ooit. Sterk beïnvloed door Etta James, is haar werk van country en middle of the road-rock steeds meer naar blues geëvolueerd, waarin ook de geest van Janis Joplin lijkt rond te dwalen. Toch blijft Bang Bang Boom Boom slechts aan de enkels van deze iconen trappelen.

Het begint nochtans veelbelovend. Hoewel weinig verrassend, is “Baddest Blues” een oerdegelijke belijdenis, waarbij haar stem in het begin zelfs aan Nina Simone doet denken. Als je goed luistert, hoor je in al deze melancholische tristesse de lege fles Jack Daniels over de vloer rollen. De rest van de plaat blijft echter onder deze lat springen, en gaat zelfs enkele keren zwaar op zijn bek. De titeltrack is het soort opgefokte bluesrock die je in een kleine bar langs de Route 66 hoort, maar die daarbuiten van alle charme gespeend wordt. Het niveau gaat nog verder de dieperik in dankzij de countryzweem en de stompzinnige lyrics.

Meer dan vroeger waagt Hart zich over de genregrenzen heen, maar die experimenten zijn allerminst een onverdeeld succes. “Thru The Window Of My Mind” werpt een knipoog richting Coldplay, maar klinkt -- nounou, kijk eens aan -- als de vervlakte coverversie die op een talentenjacht gebracht zou worden. Het gospelexperiment “Spirit Of God” doet in al zijn misplaatste zwierigheid dan weer auditie voor de musicalversie van Sister Act en staat zo haaks op het imago dat Hart wil uitstralen./p>

Deze plaat is geen collectie ware flops geworden, maar biedt bedroevend weinig memorabel materiaal. Het funky “Better Man” is de betere versie van Maroon Five, maar blijft niet aan de ribben kleven. “There In Your Heart” is een aardige trage, maar zal het niet verder schoppen dan de soundtrack van de betere nineties romcom. Enkel “Caught Up In The Rain” blijft na afloop nog tussen de oren hangen. Een mooie kruisbestuiving van soul en blues met de ruwheid waar Anouk al jaren van droomt. Spijtig genoeg is de instrumentale sectie te karakterloos om in afwezigheid van de stem de interesse hoog te houden.

Op het vocale aspect van Bang Bang Boom Boom valt niets aan te merken. Veel snufjes zijn er niet nodig om deze stem te laten schitteren, maar de arrangementen die deze plaat compileert, schieten toch danig te kort om te boeien. Een poging naar tijdloosheid mondde aldus uit in goedkope gedateerdheid.

Beth Hart staat op 17 december in Botanique.

E-mailadres Afdrukken
 
Beth Hart
Mascot/Rough Trade / Konkurrent
bethart.com

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST