Banner

Dangerdoom

The Mouse And The Mask

jurgen boel - 17 november 2005

Comics, een oeramerikaans gegeven, wist gedurende korte tijd ook onze cultuur te infiltreren. Als kleine kinderen smulden we van David Finchers X-Men en droomden we weg bij Sam Raimi’s Spiderman onderwijl onze love-interest volledig uit het oog verliezend. Het beterde nauwelijks toen nieuwe verfilmingen de zalen intraden maar met elk nieuw verhaal en elke sequel werd de spoeling dunner, tot ze uiteindelijk roemloos verdwenen.

Dat hiphop en comics als exponenten van de Amerikaanse cultuur elkaar vroeg of laat vinden zouden mag niet verwonderen. In het kielzog van Wu Tang Clan namen verschillende grotere en mindere goden nieuwe pseudoniemen aan die maar al te vaak aan comicpersonages refereren. Maar niemand neemt het zo ernstig als Daniel Dumile, die man die eerder al naam maakte met K.M.D., en terug in de spotlichten trad onder het pseudoniem MF Doom. Dumile haalde immers niet alleen zijn nom de plume bij het personage Dr. / Viktor Von Doom uit de comic The Fantastic Four, maar ook zijn uiterlijk, want net zoals Dr. Doom draagt ook Dumile te allen tijde een masker.

Wie verder in het verleden en het heden graaft, komt al snel tot de ontdekking dat producer Danger Mouse dan weer de mosterd haalde bij de ietwat knullige jaren tachtig cartoon over superheld / geheim agent annex muis Danger Mouse. Voor Dangerdoom: het project van Danger Mouse en MF Doom, lieten beide heren zich --naast de jaren zeventig-- dan ook inspireren door -- het wordt ons wat ten moede -- cartoons die tijdens het zogenaamde “Adult Swim”-blok op Cartoon Network uitgezonden worden.

Wie de carrières van beide heren iet of wat kent, weet dat hij zich ook deze keer aan iets lekkers mag verwachten. Niet alleen heeft Doom al enkele klassiekers op zijn naam staan maar ook Danger Mouse wist zich na het geslaagde Gettho Pop Life in de kijker te werken met het huzarenstukje The Grey Album alwaar hij de vocalen van Jay-Z’s Black Album liet clashen met The Beatles’ dubbele witte.

”El Chupa Nibre” opent loom en slenter rustig verder naar het einde zonder ook maar een moment boven de middelmaat uit te stijgen. Gelukkig laat “Sofa King” de violen ongenadig janken waardoor ook Doom een tandje bijsteekt. Wu Tanger Ghostface (Killah) dwingt op “The Mask” Doom en Danger Mouse naar hogere regionen en Cee-Lo neemt de fakkel over in het geniale “Benzi Box”: een nummer dat alle hooggespannen verwachtingen overstijgt. Helaas moeten we daarvoor we eerst het makke “Perfect Hair” uitzweten.

Ook Talib Kweli laat zich van zijn beste kant horen in het derde hoogtepunt “Old School Rules” dat niet zozeer als een knipoog maar wel als een eervolle hommage aan old skool hip hop opgevat mag gevat worden. “A.T.H.F. (Aqua Teen Hunger Force)” legt funky gitaarlicks in de juiste groove waarna “Basket Case” trompetten en glockenspiels de boventoon laat voeren. De blaxploitation soundtrack “No Names (Black Betty)” vloeit pretentieloos over in het loom pompende “Crosshairs” waarna de kaart van seventies ten volle getrokken wordt in “Mince Meat” en “Vats Of Urine”. Het licht aan Air verwante “Space Hos” klinkt als een geschikte afsluiter maar dat is buiten de waard gerekend: “Bada Bing”, een big band door de mangel gehaald.

The Mouse And The Mask is net niet de klassieker geworden die we gehoopt hadden: daarvoor staan er enkele valse noten teveel op dit album. Ook de vele samples uit cartoonreeksen zijn eerder storend dan grappig te noemen. Maar zoals elke superheld zijn zwakte heeft opdat hij of zij toch nog menselijk zou blijven, laat ook Dangerdoom hier en daar een steek vallen. We hadden van echte helden niet anders verwacht.

E-mailadres Afdrukken
 
Dangerdoom
Lex records / http://www.dangerdoom.com
www.dangerdoom.com


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST