Banner

Hal

Hal

Joris Vanden Broeck - 09 juni 2005

Wat hebben de Ieren met Westcoastpop? Na The Thrills pakt ook Hal op zijn debuut uit met onversneden Californische hippierock. Een trend of zit er gewoon LSD in het Ierse leidingwater? Als dat zo is, staan ons nog vele fijne platen te wachten.

Want Hal is een fijne plaat. Al lijkt het wel alsof dit album een kleine veertig jaar bij een platenfirma op de plank gelegen heeft alvorens iemand het vanonder het stof haalde en de wijze woorden “laten we dit uitbrengen” sprak. Maar Hal is dus heus een nieuwe plaat. De groep probeert naar eigen zeggen een spirit te vangen die al lange tijd verloren is gegaan. Vandaar. Wat het vangen van die spirit betreft, mag “Keep Love As Your Golden Rule” als sleutelnummer gezien worden. Zoals de titel van dit nummer al aangeeft, straalt dit album good vibrations uit.

Niet alleen de sixties zijn een invloed voor Hal. Wie aandachtig naar de single “Play The Hits” luistert, hoort in de backing vocals echo’s van Queen. Jawel, de hoge achtergrondstem lijkt door niemand minder dan Freddie Mercury ingezongen. Misschien klopt die theorie van de plaat die decennia op de plank lag dan toch? Een minder in kringen van samenzweringstheoretici gezochte verklaring voor het geluid van Hal kan liggen in het simpele feit dat de groepsleden bij het verlaten van het ouderlijk nest vast papa’s platenkast meegegritst hebben. Wat zat er dan zoal in die kast? Wij gokken, na een keer of tien luisteren naar Hal, op The Beach Boys, een hoop Motown, Tim Buckley, Al Stewart en misschien ook nog wel iets van Janis Joplin.

Het betere jatwerk? Bijna antwoorden we met ‘ja’ op die vraag, maar dan komt weer een prachtig nummer als “Don’t Come Running” voorbij. Beter goed gestolen dan slecht verzonnen, noemen we dat in een milde bui. En een milde bui is onvermijdelijk na het beluisteren van deze plaat. Hal is de ultieme zuurpruimtest. Tegenwoordig dwingen we al ons bezoek dit album te beluisteren. Wie achteraf nog een lang gezicht heeft, wordt -–-soms onder lichte dwang--- verzocht onze woonkamer en, in één moeite door, vriendenkring te verlaten.

De manier waarop deze groep tegen de wereld lijkt aan te kijken, mag dan al heel naïef overkomen, je krijgt er zonder twijfel sympathie voor. Bekijk bijvoorbeeld de knullige hoes met tekeningen die uit een ouderwets sprookjesboek lijken te komen. Het typeert het optimisme dat van Hal uitgaat. Zelfs een somber nummer als “My Eyes Are Sore” klinkt nog tientallen keren opgewekter dan de geforceerde vrolijkheid van pakweg Herman Van Veen. Waarom is die man trouwens zo vrolijk, vandaag? Enfin, dat “My Eyes Are Sore” klinkt als een vergeten Beatles-parel uit hun LSD-jaren zal ook wel een verklaring zijn voor het feit dat we dit nummer met de hele buurt willen delen, liefst een keer of tien na elkaar, ongeacht hoe laat die buren moeten opstaan om naar kantoor te gaan.

Hal kan dus zonder gezichtsverlies een revelatie genoemd worden. Retro zijn is hip, dus daar komen ze mee weg. Temeer omdat ze een groep zijn die het, godzijdank, niet in de jaren tachtig zoeken, want zo hebben we er ondertussen al meer dan genoeg gehoord. Of Hal echter een toekomst heeft, dat weten we zo nog niet. Hoeveel platen kan je begin éénentwintigste eeuw maken met sixtiespop? Maar dat zijn zorgen voor later, nu zijn wij nog even zoet met dit debuut.

E-mailadres Afdrukken
 
Hal
Rough Trade / http://www.halmusic.com
www.halmusic.com

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST