Banner

Kaiser Chiefs

Employment

Philip Fonteyn - 02 mei 2005

We vroegen het ons onlangs op een onbewaakt moment nog af: hoe staat het dit jaar voorlopig met al die beloftevolle debuten? De eerste oogst lijkt wel mee te vallen voor muzikaal georiënteerde boeren als wij en ook Employment, de eerste trap richting popdoel van de Kaiser Chiefs, mag er best zijn. Ook al blinkt niet elke song van dit bont vijftal uit Leeds even fel.

Na wat schimmige optredens in lokale clubs halverwege 2003 en het aanmodderen in tribute-bands van sommige bandleden kwam dat veelkoppige monster genaamd "ambitie" schuchter en beperkt om de hoek kijken. De Vijf (zanger Ricky Wilson, gitarist Andrew White, bassist Simon Rix, toetsenist Nick "Peanut" Baines en drummer Nick Hodgson) gingen, na eerst alle geschreven songs overboord gegooid te hebben, op zoek naar hun schat: een plaatsje op de affiche van het Leeds Festival. Het zette de groep op weg naar meer: voorprogramma voor Franz Ferdinand (dan hebben we die link toch ook weer gehad) en een lucratieve deal bij Universal. Een opgemerkte single deed de rest.

Die fiere single "Oh My God", een met de borst vooruit en tongue in cheek gezongen powerpopsong over verwondering en weerbaarheid (’Knock me down I get right back up again/Come back stronger than a powered up Pac-Man’), deed ons al uitkijken naar het vervolg. Opener "Everyday I Love You Less And Less" (prachtige, jachtige en misleidende rijmelarij over tanende liefde, opgediend in een mix van Clash, XTC en zelfs Dexys Midnight Runners) en "I Predict A Riot" (een sprankelende voorspelling over dat verdomde onveiligheidsgevoel) stellen ons wat gerust en lanceren dit debuut alvast met stijl. Nooit klonk het gevaar op straat gezelliger trouwens dan in die nieuwe single.

Verder horen we nog flarden Bowie, Blur (huisproducer Stephen Street zat achter de knoppen van deze Employment), The Kinks en Madness voorbijwaaien, maar naar het einde van deze popklas verslapt de aandacht van deze Keizerlijke Bazen. De Chiefs vatten elk nummer weliswaar met evenveel punch aan — bij het begin van "Saturday Night" wordt zelfs letterlijk een motor gestart — maar ze verzuipen naar het einde toe wat in hun enthousiasme. Met afsluiter "Team Mate", dat zo weggelopen lijkt uit één van de Parklife-sessies van Blur, wordt nog een andere, ietwat rustigere, maar toch enigszins wrange toon aangeslagen: ’We lost our friends because you wanted to/They had no faith in you, I had faith in you’. Liefde lijkt blind te zijn, ook daar in Noord-Engeland.

De Kaiser Chiefs haalden hun naam bij een Zuid-Afrikaanse voetbalploeg en de plaat duurt dan ook exact één speelhelft zonder verlengingen. Wie ze echter in kleinere schijfjes, pophosties als u wil, tot zich neemt loopt minder risico op een zoete popindigestie. Employment hinkt nog mijlenver achter klassiekers als Blurs The Great Escape of XTC’s Skylarking, maar toont af en toe flitsen van klasse. Al is dat nog niet genoeg voor een afgetekende, klinkende overwinning. Daarvoor horen we namelijk nog teveel Wesley Sonck en te weinig Rik Coppens.

E-mailadres Afdrukken