Banner

Bonnie Raitt

Slipstream

5.0
Peaches Vanderbilt - 01 mei 2012


Bonnie Raitt: rode haren, grijze bles, vette gitaarsolo's, stem als schuurpapier op satijnen lakens. Moet er nog meer gezegd om deze Cajun Queen voor te stellen? Dat ze als 62-jarige al veertig jaar meedraait in het circus van de Amerikaanse rock 'n roll kan er ook nog bij. Of dat ze zich al jaren inzet als politiek activiste voor allerlei eerbare doelen, en dit zonder er al te luid over te roepen - een tip misschien, Bono?

Bonnie behoort bovendien tot die uiterst zeldzame diersoort: een tof, sexy wijf dat alle mannelijke specimens onder tafel speelt op haar Stratocaster - slide-gitaar dan nog. Een ondervertegenwoordigde en vaak onderschatte branche waar weinigen zich toe geroepen voelen, laat staan vrouwen. Maar voor Bonnie was het een manier om zich te onderscheiden toen ze in haar jonge jaren van bluesclub naar bluesclub trok, moeizaam een publiek opbouwend, tot ze eindelijk - pas in de jaren 90 - commercieel succes bereikte, hetzij met een iets toegankelijker genre.

De blues stroomt nog altijd door haar aderen als de Mississippi door New Orleans - we kunnen ervan meespreken, want we hadden ooit het geluk deze madam live aan het werk te zien in Antwerpen. Zeven jaar na haar laatste album, het mossel-noch-vis 'Souls Alike', snakken we daarom zowat naar deze kant van Bonnie op 'Slipstream'.

Helaas, edoch. Het mag blijkbaar niet zijn. Op zich verschilt 'Slipstream' eigenlijk niet veel van zijn voorganger: drie vierde songs die je na één seconde vergeten bent; afgeborstelde productie; teksten die kant noch wal raken. Niet dat er dáár in se iets mis mee is - tenslotte hoort dat zo bij bluesnummers ("Smokestack lightning/ shining just like gold/ why don't you hear me crying/ a woo-hoo, a woo-hoo" en ga zo maar door). Maar dat is het nu juist: op 'Slipstream' is bitter weinig blues te bespeuren. Welgeteld twee van de twaalf tracks om precies te zijn.

Die twee nummers, 'Million Miles' en 'Ain't Gonna Let You Go', zijn dan ook meteen het beste wat deze plaat te bieden heeft. Voze, vettige slide-riffs die de kletskop van Mister Proper gillend doen wegrennen; donkere tremolo, Bonnies stem die erdoorheen schuurt als een botte handzaag... zalig! En dit telkens 6 minuten plus aan een stuk. Hier staan helden als Howlin' Wolf en Muddy Waters bij te grijnzen als idioten vanuit de eeuwige jachtvelden.

Een geluk ook dat we deze ruwe pareltjes nog aantreffen tussen de gepolijste mesthoop eromheen, anders waren we waarschijnlijk nooit meer uit onze semi-comateuze toestand ontwaakt na het noodgedwongen beluisteren van zoutloze plakkers als 'You Can't Fail Me Now', 'Down to You', 'Take My Love with You' en - heaven forbid - 'Marriage Made in Hollywood'. Geef toe, met zo'n titel. Dat komt toch nooit meer goed. Ergens steekt er zelfs ook een reggae-geïnspireerd trackje tussen - we zijn al vergeten welk en dat is maar goed ook. Reggae, Bonnie? Please!

Het lijkt erop dat de Queen of the Blues met haar Strat en haar bottleneck zich verschuilt achter een zorgvuldig gecoiffeerd, met haarlak vernist prototype. Af en toe krijgen we een glimpje te horen, maar wat ons betreft véél en véél te weinig. En ja, ze zingt nog altijd als een goed geoliede Harley, en op haar slidespel is niks aan te merken - àls ze het laat horen tenminste. 'Slipstream' klinkt als een schimmige afdruk van Bonnies gouden trio uit de jaren 90: 'Nick of Time', 'Luck of the Draw' en 'Longing in Their Hearts', toen ze Grammy's verzamelde als klein kleutertje bloemetjes in uwen hof.

Ondertussen zijn we natuurlijk wel twintig jaar verder, is het niet meer in om elk stofje van een plaat te blazen en mag er al eens weer wat vuiligheid bij komen kijken. Onze raad voor Bonnie: sluit u eens een weekje op in een klein hutje temidden van de moerassen, met Ry Cooder of T-Bone Burnett, en maak dàn nog eens een plaat.

http://www.bonnieraitt.com

E-mailadres Afdrukken
 
Bonnie Raitt
Redwing Records / 2012

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST