Banner

Danger Mouse and Daniele Luppi

Rome

7.0
Sylvia Eeckman - 27 mei 2011


Capitol, 2011
EMI

Danger Mouse (Brian Burton voor de vrienden) zit niet graag stil. Als topproducer sleutelde hij al aan albums van Beck en Gorillaz, maar bij het brede publiek staat hij vooral bekend als die ene helft van Gnarls Barkley of Broken Bells. Met Daniele Luppi (muzikant, componist en producer) deelt hij een niet af te schudden obsessie voor de klassieke Italiaanse filmmuziek van o.a. Morricone, Allesandroni en Marchetti. Vijf jaar lang werkten ze aan deze hommage aan vintage soundtracks, grotendeels opgenomen in Ennio Morricones Italiaanse studio met muzikanten die destijds ook 's mans authentieke soundtracks inspeelden. Wanneer aan al dit goed volk ook nog de stemmen van Jack White en Norah Jones worden toegevoegd, is het moeilijk om 'Rome' niet bij voorbaat de hemel in te prijzen.

De vijftien nummers waaruit het album bestaat, worden nogal knullig voorgesteld als een 'soundtrack zonder film', en daar is iets van aan. Vijfendertig minuten lang worden we getrakteerd op een episch, filmisch geluid waarbij we zelf het achtergrondverhaal mogen verzinnen. Halverwege 'Theme of Rome' of 'Roman Blue' zien we zo de verweerde held het scherm binnenrijden, opdoemend uit een stofwolk met op de achtergrond een sopraan die onheilspellend huilt.

Zoals dat enkel kan bij de beste instrumentale muziek, lijden de nummers zonder stembijdrage van White of Jones daar geen seconde onder. In 'Morning Fog' treedt door het donkere gezang van het mannenkoor onze filmfantasie opnieuw in werking. We zien hoe ruwe vingers een laatste keer as uit een sigaar schudden voordat samengeknepen ogen vanonder een hoedrand hun noodlot tegemoet staren. Ook de korte interludes zijn door hun gesofisticeerde zachtheid een ode aan de schoonheid.

Het is echter wachten op Jack White om onverwacht een glimlach op ons gelaat te toveren. Voor wie nog aan afkickverschijnselen lijdt na het definitieve einde van The White Stripes is het een blij wederhoren. Met zijn fragiele, gebroken stemgeluid zorgt hij ervoor dat het geweldige 'Two Against One' een welkom stekelig randje krijgt. 'The Rose with the Broken Neck' bezorgt hij dan weer een sinister toontje terwijl de strijkersarrangementen, de zachte downtempo drums en het achtergrondkoor voor een lieflijk tegenwicht zorgen.

De vraag is of er na zo'n dosis zoetheid nog nood is aan de suikeren stem van Norah Jones, door de haters niet geheel onterecht bestempeld als Snorah Jones. 'Season's Trees', 'Black' en 'Problem Queen' zijn goede popsongs die bijna tegen triphop aanleunen, maar wij raakten niet verder dan de lijzige apathie die Jones in haar zang legt. Jammer, want volgens ons had een andere zangeres deze nummers meer emotie en karakter kunnen bieden.

Danger Mouse en Luppi zijn verre van de eersten die plukken uit de nostalgische sound van de jaren zestig en zeventig. Toch is 'Rome' geen opwindende roetsjbaan zoals The Last Shadow Puppets' 'The Age of the Understatement', maar rustiger van aard en zonder cheeky toon of opzwepende spanning. Dit is Morricone light, zacht voorbij waaiend als een zomerbriesje met een air van fatale romantiek in haar wake. Mijn hart zegt dat deze mooie luisterplaat minstens 3,5 sterren verdient en voor deze ene keer zal mijn hoofd niet in de weg staan.

http://www.myspace.com/romealbum
http://www.romealbum.com/

E-mailadres Afdrukken
 
Danger Mouse and Daniele Luppi

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST