Banner

R.E.M.

Collapse into Now

6.0
Nick Delafontaine - 16 maart 2011


Warner, 2011

Misschien was 'Accelerate' geen vintage R.E.M., een apocriefe klank in hun al even van canonieke werken gespeend gebleven oeuvre, omdat de kwade voet op geen enkel moment echt van het gaspedaal loskwam. Dan was het toch op zijn minst een goeie tegendraadse - de beste sinds het vertrek van drummer Bill Berry als je het ons vraagt. Vandaag keert R.E.M. terug naar het vertrouwde geluid, nu eens een snok, dan weer een rustpunt. Zo luistert 'Collapse into Now' als een overzichtswerk met nieuwe nummers. En als we het iets minder vriendelijk willen stellen, als een verzameling b-kantjes die hun carrière omspant.

Dat, en 'Walk It Back'. Het is een enig mooi, van alle franje ontdaan en tot de laatste druppel uitgepuurd nummer dat deze plaat op zijn eentje rechtvaardigt. Waarmee we hoegenaamd niet willen zeggen dat 'Collapse into Now' voor de rest een sof van jewelste geworden is. De nummers waarop Buck scheurt mogen er alweer absoluut zijn, van de tragere ballads kan de helft naast die van op 'Automatic for the People' staan, en zakt van de andere helft niks tot het globale niveau van 'Around the Sun'. Ondertussen hebben we al een vijftal titels van albums laten vallen, en hoewel we met die albums geleefd en geslapen hebben, hadden we nu graag een volslagen nieuwbakken R.E.M. gehoord. Meestal kan je de nummers dan wel enkel vastpinnen op het tijdsbestek waarnaar ze teruggrijpen, af en toe zijn de gelijkenissen met ouder werk wel erg opvallend. 'That Someone Is You' is pure 'Reveal', net als die volledige plaat opgetrokken uit complexloze maar soms wat onvolwassen aandoende klanken, aardig happend maar niet bijtend. En afsluiter 'Blue' is een niet eens verhulde update van 'E-Bow the Letter', waar op de resten van een dystopische stad - denk 'Children of Men' - Patti Smith op de achtergrond wanhoop over een ijlings orerende Stipe lijkt uit te roepen. We hebben al van minder natte dromen gekregen. Het nummer zorgt voor closure door in een naar Arcade Fire neigende echo terug te grijpen naar het openingsnummer.

R.E.M. is ook hier weer het best als het mag rocken. Zo is 'Discoverer' een snedig begin dat R.E.M. al beter heeft gedaan ('Bad Day', 'Supernatural Superserious'), maar ook al veel minder. Hetzelfde geldt voor een op scherp staand 'All the Best' dat R.E.M. niet enkel een unieke, maar ook vandaag nog nodige band maakt in een almaar wijder uitdijend rocklandschap. Onze favoriete harde vinden we evenwel op het tweede deel van de plaat. 'Mine Smell Like Honey' is het R.E.M. waar we het meest van houden, no-nonsense rockend zonder dat we weten waar Stipe ons in godsnaam in wil betrekken. 'Alligator_Aviator_Autopilot_Antimatter' is dan weer een terugkeer naar de tijd waarin de band nog gewoon een stem gaf aan nerds en verschoppelingen, die brave mens zoals u en mijn broer.

Van het slepende 'Collapse into Now' onthouden we vooral 'Everyday Is Yours to Win' dat niet voor het eerst R.E.M. anno vroege jaren '90 echoot. Er zit iets te veel echo en wat te weinig vlees aan, maar verder geen klagen. Hartverwarmend is het om deelgenoot te mogen zijn van de manier waarop Stipe zijn woordkunst aan de man brengt. Ook 'Me, Marlon Brando, Marlon Brando and I' is middelmaat van de bovenste plank dat een aardig wegtokkelende Buck op dromerige weemoed inpakt. Het getuigt van de jovialiteit die Stipe kenmerkt dat hij Morrissey's titels met wierook belaadt, en zelf koppen als deze en 'ÜBerlin' met nagels slaat. Dat laatstgenoemde titel een beter nummer verdiende dan het soort song waar R.E.M. op mindere momenten al eens tegen durft te leunen, vergeven we hen na al die jaren met de glimlach. Ook 'Oh My Heart', dat als vervolg op 'Houston' 'Collapse into Now' verzinnebeeldt als het album dat na de ontgoocheling ('Around the Sun') en de woede ('Accelerate') hoopvol maar niet vrij van angst vooruitkijkt, en - het lijkt wel 'Sterren op de Dansvloer' - 'It Happened Today' met Eddie Vedder, Joel Gibb en blazers maar finaal te weinig output, blijven niet onverwijld aan ons vel kleven.

En zo is 'Collapse into Now' vooral een overgangsplaat geworden, die nog eens blijk geeft van R.E.M.'s grote klasse maar niks brengt dat we niet eerder gehoord hadden. Aldus kan de plaat gerust beschouwd worden als een niet geplande bevalling. 't Was niet waar we op zaten te wachten, maar het is fijn om hem er bij te hebben.

http://remhq.com/
E-mailadres Afdrukken