Banner

Katanga

Moonchild

5.0
Sytske Boone - 11 februari 2011


Katanga is een Congolese, zonovergoten provincie, en dus een nogal vreemde naam voor een gothic rockgroep. Hun muziek heeft niks te maken met djembégeroffel of het schudden van kalebassen. Het gaat eerder puur de tegenovergestelde richting uit door het gebruik van technologie - de synthesizer - en een overheersend donker, gotisch sfeertje. Het is amper een verassing dat de artiesten achter deze groep dichter bij huis wonen. De muziek klinkt typisch Duits, is deels gezongen in de Duitse taal en is ook gewoonweg afkomstig uit Duitsland.

De albumcover zorgt alleszins niet voor extra verwarring. Deze is overduidelijk geïnspireerd door de honderden gelijkaardige hoezen van gothicbands. Bij de aanblik ervan kan je alleen maar vurig hopen dat de inhoud origineler zal zijn dan de verpakking. Jammer genoeg bevestigen de eerste paar nummers al dat deze plaat aaneengeregen hangt van de clichés. Het wordt soms allemaal nogal lachwekkend als je het geluid van zweepslagen hoort, of de vreselijke achtergrondzangeres een (overbodige) bijdrage komt leveren. Het grootste deel van de zang wordt gelukkig aan de niet onaardig presterende Mario Banch overgelaten. Zijn laag en warm stemtimbre is aangenaam om naar te luisteren. Het doet bij momenten denken aan de karakteristieke stem van Ville Valo van die grotere gothicband, HIM. Jammer genoeg kan de zang alleen het plaatje niet redden.

Het is wel zo dat de start het zwakst en meest ongeïnspireerd klinkt. Naarmate de nummers voorbij kabbelen komen er zelfs enkele behoorlijk sterke songs voorbij. 'Metropolis' en 'Das Nichts' zijn best catchy en goed te smaken. Maar over het algemeen genomen is dit zeker geen hoogvlieger in het genre. Het algemene niveau blijft laag en dat komt deels doordat dit schijfje veel te lang duurt. Met maar liefst achttien nummers en meer dan zeventig minuten speeltijd, wordt het op den duur eentonig en saai. Meer is niet altijd beter, denk maar aan het spreekwoord "less is more". Dat het niveau van de nummers af en toe omhoog gaat, kan daar uiteindelijk niets aan verhelpen.

Die paar betere nummers zijn wel degene die qua stijl het meest gelinkt kunnen worden aan groepen als The Mission. Muziek die ergens tussen de overgang van new wave naar gothic rock in hangt. Het typische synthgebruik van die tijd is iets wat Katanga opvallend goed nabootst. Ze weten bij momenten perfect de sfeer uit die tijd op te roepen en in ere te houden. Moesten ze zich nog iets meer toegelegd hebben op dat new wave-gevoel, zou dat de kwaliteit van de muziek verhoogd hebben. Origineel is dat dan nog altijd niet, maar het zou de totaalervaring goed gedaan hebben en een fijn gevoel van nostalgie spreekt heel wat mensen aan.

Het is best mogelijk dat deze groep kan verbeteren als ze zich op hun sterke punten toeleggen. Baanbrekers zullen ze nooit worden, maar dat is hun ambitie ook niet. Het speelplezier primeert duidelijk, want los van de kwaliteit is het enthousiasme van de bandleden groot. Het spat er op dit plaatje vanaf en dat maakt het ergens wel prettig om af en toe naar te luisteren. Gewoon eens ontspannend.

http://www.batflight.de/
www.myspace.com/batflight
E-mailadres Afdrukken
 
Katanga
Massacre / 2011

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST