Banner

K-os

Yes!

3.0
Boris Ketels - 29 juni 2010


Ondanks fraaie pogingen van rappers uit alle hoeken van Europa (en bij uitbreiding de rest van de wereld), worden we bij ons nog steeds overspoeld door hiphopproducten uit de VS. De term 'producten' neem ik overigens niet zomaar in de mond, want het overgrote deel van die stormvloed hebben we te danken aan sluwe marketing. Natuurlijk komt er ook heel wat kwalitatief hoogstaande Amerikaanse hiphop uit in België, maar het blijven toch vooral de 50 Cents en consorten die het tot in de hitparades schoppen.

Dit alles staat in schril contrast tot K-os, een Canadese doe-het-zelver die het vooral moet hebben van zijn maatschappijkritische teksten, die dus niet - zoals nog al te vaak het geval is - over vrouwen met dikke tieten en dito konten gaan. Op dat vlak is hij dus vooral te situeren tussen A Tribe Called Quest en aanverwanten uit de Native Tonguesbeweging. De vergelijking met ATCQ is trouwens door te trekken naar het licht nasale stemgeluid van K-os, dat wel wat weg heeft van dat van Q-tip.

Muzikaal horen we echter iets totaal anders. De sound laat zich namelijk nog het allerbeste beschrijven als rechttoe rechtaan pop met hiphopbeats. Dat we niet direct een adequate vergelijking kunnen maken, wil in dit geval jammer genoeg niet zeggen dat we ook iets uniek te horen krijgen: 'Yes!' is dan wel een mix van verschillende stijlen en geluiden, dit gaat volledig ten koste van enige mate van eigenheid. Nooit weet dit plaatje immers een geluid te presenteren dat meer is dan de som van de delen. Bovendien is de productie uiterst zwak en klinkt alles veel te braaf en te mak. Een hiphopalbum dat het van simpele en commercieel aantrekkelijke melodieën moet hebben, moet nu eenmaal glashelder en uiterst scherp klinken en dat is hier jammer genoeg niet het geval. Bovendien lijken de beats wel uit uw oude Fisher Price keyboard te komen. Kortom, wij zijn alvast niet meteen overtuigd.

Wil dit dan zeggen dat dit schijfje niets interessants te bieden heeft? Wel neen, er zijn ook enkele lichtpuntjes te bespeuren aan de einder. Zo klinkt opener 'Zambony' best lekker en fris, heeft 'I Wish I Knew Natalie Portman' een leuke melodie en is '4 3 2 1' - op zijn tekst vol clichés na - een tof popnummer. Het teveel aan stinkers maakt echter dat 'Yes!' als geheel erg zwak uit de hoek komt. Mocht er ooit weer oorlog uitbreken, dan zet ik bijvoorbeeld mijn geld in op eender wie die 'Uptown Girl' volledig kan uitzitten. Een sample van 'Love Buzz' van Shocking Blue ten spijt is dit namelijk één van de zieligste pogingen tot popmuziek die ik in enige tijd heb gehoord. Ook 'Eye Know Something' is een uitschuiver van formaat. En zo zou ik nog wel even kunnen doorgaan, maar ik veronderstel dat u het idee onderhand wel beet heeft.

In de intro van de openingstrack belooft K-os ons ook daadwerkelijk chaos. En hoe flauw het spreekwoord ook is: belofte maakt schuld. Die verwachtingen weet de Canadees op zijn vierde album op geen enkel moment in te lossen, met zijn voorspelbare melodieën en een algemeen flauw geluid. Er is ergens in de verte wel potentieel te horen op dit schijfje, al komt het er momenteel nog op geen enkel moment echt uit. Met één Diggy voor de doorgaans degelijke teksten en een halfje voor de goede bedoelingen, moeten we de jongeheer helaas stevig buizen. Wat een uitgestoken middenvinger naar hitparadehoppers had kunnen worden, blijkt spijtig genoeg een gemiste kans.

http://www.k-osmusic.com/
http://www.myspace.com/kos
E-mailadres Afdrukken
 
K-os
Crown Loyalist / 2009


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST