Banner

Dark Fortress

Ylem

6.0
Stijn Van Hees - 01 februari 2010


Century Media, 2010

Dark Fortress is Duits en vertegenwoordigt een aantal Germaanse waarden. Ze zijn standvastig, (want ze bestaan al sinds 1994), productief (6 albums sinds 2001) én betrouwbaar (want ze maken nog steeds melodieuze black metal). Je zou bijna gaan denken dat zoveel Duitsheid op den duur ook de heren zelf is gaan tegensteken, want op 'Ylem' doen ze een bevlogen poging om wat uit het patroon te breken. Het levert een verdienstelijke schijf op, die echter ook haar minpunten blijkt te hebben.

De eerste twijfels voel je al van zodra de lader de cd opslorpt (of nadat je de bestanden in je playlist hebt gedropt): het album is 70 minuten lang. Ik zeur hier wel vaker over, maar 45 à 50 minuten is echt het maximum voor een metalplaat, zelfs voor één met een brede horizon. Uitzonderingen bestaan, maar 'Ylem' is er geen van.

Doorheen het album horen we heel wat stijlen passeren, maar het vaakst van al toch black metal. Dark Fortress weet een koude riff te componeren en hem met overtuiging te brengen. De keys die ze er overheen durven draperen zijn aanwezig maar niet dominant. Sporadisch hoor je razende blastbeats, maar de meeste blackmetalpassages worden op midtempo afgewerkt.

De leadgitarist gebruikt een paar eigenaardige effecten die een erg schril en onwezenlijk gitaargeluid geven in sommige passages. Het contrasteert aardig met de verder nogal gelikte productie en houdt de luisteraar bij de pinken. Dat is nodig, want tussen de ruwere escapades door durft men zich nogal eens verliezen in oppervlakkige melancholie en krokodillentranen.

Tweede belangrijk ingrediënt op 'Ylem' is doom. Meer dan af en toe een trage break, heeft deze band een goede doomriff in de vingers. Ze zouden het alleen wat vaker mogen laten horen. Track 3, 'Osiris', is tot halverwege een geslaagd treurnistapijt, en nummer 5 ('Evenfall') is tot op het einde een pakkend, duister stuk. In 'The Valley' weten ze ook de juiste sfeer van verlatenheid en onheil op te roepen, maar toch raakt het nummer niet echt een gevoelige snaar.

Een probleem dat ik wel vaker heb bij het beluisteren van deze cd: het ligt goed in het oor, maar jammer genoeg is het ook niet veel meer dan dat. Een voorbeeld hiervan is 'Redivider', een nummer dat traag begint met wat interessante gothic invloeden, maar dan verder wel verneukt wordt door een verkeerde drumpartij. Tegen dat het tempo opgetrokken wordt met wat standaard blackmetal, ben je eigenlijk je interesse al verloren.

Er zijn uitzonderingen in positieve en negatieve zin. 'As the World Keels Over' bijvoorbeeld. Na een goede albumstart met de titeltrack is dit tenenkrommende onding bijna voldoende om de stekker uit te trekken. Een grommend parlando van de zanger, gotische gitaren en keyboards en daar bovenop nog een verschrikkelijk irritant drumgeluid; nee, dit is niet echt naar m'n meug. Een mooie melancholische solo kan de meubelen niet redden, maar belet toch een voortijdig einde van de luistersessie.

In afsluiter 'Wraith' gaat de band nog wat verder op het melodramatische pad, maar hier werkt het voor mij wél. Het nummer ademt de sfeer uit van een dramatisch einde en een onomkeerbaar verval. Het begint traag en bouwt op naar een soort stroperige bombast die ik gewoonlijk associeer met Finse bands. Bij dit nummer moet ik erg denken aan het ter ziele gegane Sentenced. Nog een erg geslaagd nummer is 'Hirudineans'. Het is een wat korter nummer (al duurt het toch nog bijna vijf minuten), dat werd opgebouwd rond een paar boogie-blackmetalriffs. Niet zo vol venijn als bij het recentere werk van Satyricon, maar goed genoeg om op te vallen. Zeker met dat unheimlich vrolijke keysaccentje erbij.

Dark Fortress is duidelijk op zoek gegaan naar een ander geluid en heeft deze zoektocht moedig en zonder taboes aangevat. Ik moet echter concluderen dat ze nog een paar etappes voor de boeg hebben. De band is op zijn sterkst als ze tekstvaste black metal spelen, maar heeft ook al een paar andere trucjes in zijn mouw zitten. Jammer genoeg voor de luisteraar wordt het goede te veel verdund met middelmaat en oppervlakkigheid, de doodsteek voor ieder album (zeker wanneer het overambitieus is qua speelduur). Dark Fortress gaat op tournee (met onze eigen Serpentcult!), hopelijk brengt het live spelen hen een nieuwe scherpte om tijdens de volgende opnamesessie een even ambitieus als geslaagd album af te leveren.

Dark Fortress speelt op 12 februari in de Muziekodroom in Hasselt en op 20 februari in Hangar 1 in Oostende.

www.myspace.com/darkfortress
E-mailadres Afdrukken
 
Dark Fortress

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST